Hanx blikt terug op 2007. Ofwel Patrick Donders, Wim Boluijt en Bart Ebisch vertellen hun jaarverslag.
JAAR IN JAAR UIT
Door Wim Boluijt
Geert Wilders waant zich de koningin te rijk en in Pakistan wordt Benazir Bhutto doodgeschoten. De wereld draait door en wij draaien muziek. Precies hier, op het scherpst van de snede, heb ik willen luisteren dit jaar. Luister ik ieder jaar. Is het toeval dat het beste wat ik dit jaar meemaakte werd gebracht door de man die
I accidentally touched my head
And noticed that I had been bleeding
For how long I didn't know
zong? Wayne Coyne van de Flaming Lips raakte het bloed op zijn gezicht aan. Ze speelden op het Cactus Festival in Brugge.
Do You Realize - that you have the most beautiful face
Do You Realize - we're floating in space
Do You Realize - that happiness makes you cry
Do You Realize - that everyone you know someday will di
Daar, in het Minnewaterpark, gleed het jaar me uit handen. Een tweede helft als toegift.
Later keken we de DVD’s. Ufo’s At The Zoo & The Fearless Freaks, de prachtige documentaire van Bradley Beesley over de Flaming Lips.
Paul Schnabel, de directeur van het Sociaal en Cultureel Planbureau zegt dat we best wat trotser zouden mogen zijn op wat goed gaat en op zouden moeten houden met doemdenken. Het SCP liet onlangs weten dat uit een onderzoek was gebleken dat 82% van de Nederlanders eigenlijk best gelukkig is. De haat en agressie die uit de reacties hierop sprak schokte Schnabel en consorten. Gisteren werd in mijn woonplaats een jongetje van acht bedreigd met een mes door een jongeman van tweeëntwintig jaar. Het jongetje had samen met een vriendje gekke bekken staan trekken
Ik koop weer meer elpees. Terwijl de platenverdelers meer en meer overwegen om hun recensiemateriaal digitaal aan te bieden. Terwijl downloaden hand over hand toeneemt. Ook ga ik een nieuwe draaitafel kopen. Conservatisme? Ik denk van niet. De hang naar tastbare rondingen lijkt me een betere omschrijving. De andere verlangens in deze zal ik voor me houden. Hier precies zit mijn knagende twijfel. Het digitale doordrammen. Veel en nog meer veel waarin het verlies voor zich spreekt. Want waar zijn Dolly Varden (The Panic Bell), Battles (Mirrored & de Tonto EP) en Will Stratton (What The Night Said) in mijn lijstjes? Of het prachtige fotoboek Down To The River van Sandy Dyas? Weinig is niet genoeg. Veel ook niet.
An electronic head and feet of clay
Gonna be a lotta roadkill on the Information Highway
Someone stole the video of the everfresh and lovely dawn
I was looking for what I loved. Whatever it was, it’s gone
Misschien was het jaar wel zo mooi omdat hij komt in het nieuwe jaar. Greg Brown. Ongetwijfeld samen met Bo Ramsey.
De boeken van Willam Gay? Redemption Falls van Joseph O’Connor? Gerard Reve, altijd weer Gerard Reve. Het herlezen van Jorge Luis Borges? Eindelijk Mishima gelezen. The Sopranos ten einde. Met die gruwelijke scène halverwege de laatste serie. We konden er niet van slapen, zij en ik. Nog immer nagloeiend van The Road van Cormac McCarthy, een boek uit 2006?
2007. Ook nu weer de gruwel van god. In al zijn namen. In al zijn verschijningen. Overal waar god opduikt vallen doden. Nee, natuurlijk, uw god is anders. Uiteraard.
Eat a Dick, Cheney
The Consumer Goods waren één van de weinige bands die hierover op Happy Bidet durfden zingen. Scherp en vol van vuur.
And I don’t care what they say in the courts
Your body’s nobody’s body but yours
And I don’t care what they say in the church
If killing is so wrong, why did god gave us george the first?
Americana. Een lelijk woord. Oude mannen met een biertje in hun handen voor een podium. Koopkracht eerder dan veerkracht. Wie schudt de boel eens op? Het wordt hoog tijd. Waar is de jeugd? Weg met het genrefundamentalisme. Waar zijn de Marokkanen? Waar zijn de Turken? Waar zijn de Surinamers? Blank Wit Middenklasse Bolwerk. Leve Ad van Meurs en NoBlues!
Viel mijn oog vanmorgen ineens op Hope For Men van Pissed Jeans. Zie ik ineens in allerlei lijstjes staan. Ik luisterde drie keer en hoorde het niet. Zoals ik wel meer niet hoorde. Dat is nu juist het mooie van wat wij doen. U de lezer (en in een ander verband ongetwijfeld ook de schrijver) en ik de schrijver (en in een ander verband ongetwijfeld ook de lezer). Uitwisselen. Want het gaat niet om wat er staat. Het gaat om wat er niet staat. Altijd weer. 2007 was een mooi jaar. Ontroering in overvloed. En 2008? Ik kan niet wachten…
I haven’t learned yet to speak as I should, calmly
With not-quite truth
and not-quite art
and not-quite law
and not-quite science
Under not-quite heaven
on the not-quite earth
the not-quite guiltless
and the not-quite degraded
(Czeslaw Milosz – Preparation)
DIVERSITEIT VIERT HOOGTIJ,
EN DAT KAN NIET SLECHT ZIJN
Door Patrick Donders
2007 is bijna voorbij en aan het einde van het jaar is het vaak mode om te schrijven dat de afgelopen 12 maanden geen goed muziekjaar vormden. Ook nu lees je het weer overal. Het zal.
Ik zat net een uur in de auto naar de Top 2000 te luisteren en hoorde achtereenvolgens Chris Rea, Elton John, Donna Summer en dat liedje over die brief die verzegeld is door een kus. Bagger. Die muziek stamt uit vroegere jaren en die jaren zullen goed geweest zijn. De liedjes worden in ieder geval nog steeds gewaardeerd. Het zal.
Wat maakt een muziekjaar goed of slecht? Niet het gemiddelde, maar die paar uitschieters. Als je alle ingezonden Top 10’s naast elkaar legt dan waren er een heleboel uitschieters. Geen lijst is in ieder geval hetzelfde en iets dat ruikt naar een Top 20 van 2007 is nauwelijks samen te stellen. Het lijkt wel of iedereen wil uitblinken door de meest obscure namen in een willekeurige volgorde te zetten. Het schiet uit naar alle denkbare kanten. Ik zie cd’s op hoge plaatsen terugkomen die ik nauwelijks de moeite van het beluisteren waard vind, maar dat illustreert alleen maar dat over smaak erg te twisten valt en dat iedereen zijn eigen weg zoekt.
'Vroeger' schreef een gezaghebbende journalist dat een plaat goed was en dat vond iedereen dan ook. Kon je aan het einde van het jaar met je ogen dicht voorspellen wie er op 1 zou staan. Die gezaghebbende journalist kan nu schrijven wat hij of zij wil. Het zal.
Alles is direct te beluisteren op internet en zo kan iedereen zich zelfs een oordeel vormen voordat er geld is betaald. En, geloof me, dan worden meningen snel gevormd. Als ik 'vroeger' 25 gulden voor een lp betaalde dan draaide ik het ding net zo lang tot ik het goed vond, nu luister ik op My Space naar The Arcade Fire en besluit ik na 45 seconden dat ik er geen ruk aan vind. Makkelijk als dat, easy as pie.
De muziekjaren zullen dan steeds slechter worden, het is goed om te zien dat liefhebbers een eigen smaak hebben en zich door niks of niemand de les laten lezen. De diversiteit viert hoogtij en dat kan niet slecht zijn. Dat weten we bij Hanx. Bart, Wim en ik proberen u niet gek te maken met hoge sterren-beoordelingen. We proberen iedere plaat in zijn waarde te laten en we weten dat er meer niet van ons wordt verlangd. U zoekt het zelf verder maar uit, tenminste, dat hopen we en daar gaan we van uit. Ik hoop dat we in 2008 weer veel mogen schatten en dat we zo af en toe over muziek kunnen schrijven die zo goed klinkt als die van Hayward Williams, The Avett Brothers, Justin Currie, Sam Baker ……. . Muziek die voor mij 2007 een meer dan mooi aanzien gaf.
HET VERRAAD VAN STEVE EARLE
Door Bart Ebisch
Bestond de dure elpee nog maar en had ik maar weinig geld. Dan weet ik zeker dat ik meer van muziek genoot dan nu. En kon ik beslist makkelijker en overtuigender een jaarlijstje samenstellen. Meer dan tien platen per jaar kocht ik niet toen ik zeventien was. En allemaal raak.
De eerste honderd platen uit mijn privé-collectie kan ik dan ook zo meefluiten. Maar daarna - werk bracht geld met zich mee en dus veel platen - werd het verzamelen. Zondvloed-vluchtigheid, zo gaat dat. Zeker toen het beroep van muziekjournalist met zich meebracht dat de postbode de cd's gratis door de brievenbus duwde. Platenkast te klein, en zo ook niet veel later de meterslange platenwand. Internet heeft er nog een schepje bovenop gedaan. Wat ik niet krijg, komt er via de digitale snelweg alsnog bij. Een moderne platenwand telt tegenwoordig externe harddisks.
Maak dan nog maar eens een jaarlijstje.
Het mijne van 2007 liet ik louter door mijn gedachten bepalen, niet door een muziekcheck - geen beginnen aan. Zo glipten me Patty Griffin en Nick Lowe weg, en zo ook Richmond Fontaine, Southern Culture On The Skids, Elizabeth Cook, Josh Ritter.
Walker Diver werd door mij bejubeld, maar kwam niet in mijn gedachten op toen ik het lijstje samenstelde. Check 1-2 en de Rootsclub - ik was echt niet Nedervriendelijk dit jaar - sneuvelden. Uncle Earl werd uiteindelijk alleen overwogen. Mark Olson, Alela Diane en Steve Earle (zo meteen meer) idem.
Lijstjes vertellen de trends. Kennelijk ook over trends die er helemaal niet zijn. Zo trompetterde ik veelvuldig de terugkeer van de stoere countryrock. Tom Gillam en Dirty Sweet had ik aan mijn zijde, maar verder...Enfin, laat ik blijven hopen dat ze een nieuwe generatie wakker schudden, want altcountry heeft dringend het vuur van een Californische bosbrand nodig.
2007 was vooral het verder oprukken van pure rootsmuziek. Alan Lomax nieuwe stijl, met Levon Helm, Jim Lauderdale, Eilen Jewell en Uncle Earl als vaandeldragers. Prachtig. Ook mooi: met Sam Baker en Jimmy Lafave blijft de Texas-school blinken. Joe Henry bevestigde zijn reputatie als snuifjes- en sfeer-producent en Romi Mayes voert het nog immer groeiende Canadese Americanaleger aan. Laat ik vooral Wilco niet vergeten, de steeds populairdere exponent van wat Gram Parsons ooit Cosmic American Music noemde. De jeugd haakt aan - en daarmee lijkt alsnog Radiohead-achtig-succes mogelijk.
Resteert Steve Earle.
Met hem heb ik een potje zitten worstelen dit jaar. Earle meet zich bij iedere nieuwe cd een nieuw imago aan, zoals Madonna dat ook kan/doet. Dat maakt dat ik hem in de gaten hou en tegelijk wantrouw, zeker nu hij plots als shabby New Yorker door het leven gaat. Op de dvd bij Washington Square Serenade loopt hij wandelend door Greenwich Village te pronken met Bob Dylan. Maar wacht eens even. Steve Earle was het toch die altijd riep: "Townes Van Zandt is the best songwriter in the whole world and I'll stand on Bob Dylan's coffee table in my cowboy boots and say that."
Daar horen we hem niet meer over. Verkassen van Nashville naar New York - ofwel uit het zicht van alle mannelijke concurrentie de koffer in met Alison Moorer - blijkt het verraad aan Townes. Daarom voor straf geen plek voor Steve Earle in mijn jaarlijstje van 2007.
All
Rights: Hanx
