ZIT ER LEVEN IN BETON?
Gezien: Blue Highways 2008
Waar: Vredenburg Leidsche rijn, Utrecht
Wanneer: Zaterdag 19 april 2008
Door Patrick Donders
Eilen Jewell, een piepklein meisje op een enorm podium, verzorgde de aftrap. Tussen haar eigen nummers door covert ze Loretta Lynn en Billy Holiday. Het contrast tussen de trage jazz en de opzwepende honky tonk is groot maar men luistert. Men kijkt ook nog wat onwennig om zich heen. De grote zaal in het nieuwe Vredenburg is mooi maar ook anders. Het oude Vredenburg kwam al niet om in de sfeer maar hier moet het beton nog helemaal gaan leven.
Michael Fracasso huilt als Roy Orbison en zweeft als John Denver. Hij is fragiel van postuur maar zijn geluid is groots als Texas. Ooit speelde Fracasso, waar Jan Donkers van zegt dat Lucinda Williams heeft gezegd dat hij de beste pasta van Texas maakt, samen in een band met Iain Matthews. En die laatste is altijd in de buurt, ook nu. De samenzang tussen de twee is nog steeds bandwaardig. De inbreng van Matthews is niet groot maar groot genoeg om het hoogtepunt van de set te zijn.
Kendel Carson zou in Duitsland zo als model aan de slag kunnen. Het is het type meisje die we allemaal zouden geloven als ze zou vertellen dat dit ene wasmiddel extra zacht is. Zelf is ze ook zacht. Vorig jaar stond ze naast de oude, harde Chip Taylor en dat zag er wat ranzig uit, nu doet ze het met twee van haar oude roommates en dat plaatje klopt beter. Gelukkig schakelt Carson regelmatig een versnelling hoger en geeft ze gas met haar vioolstuk. Dat is wat ze het beste kan. Haar zingliedjes zijn over het algemeen te vaak met wasverzachter gewassen.
A.J. Roach draagt een prachtig linnenpak met een gekleurde sjaal. Hij kan zo door voor een literair schrijver op de Prinsengracht. Roach covert Port Of Amsterdam van Jaques Brel en de rillingen lopen over mijn rug. Er zijn weinig performers die de eigenzinnigheid en de echtheid van Brel weten te evenaren maar Roach doet het. Ieder moment, en niet alleen tijdens deze cover, komt uit zijn tenen. Roach vertelt over de liefde voor zijn vader, de liefde voor de whiskey en de liefde voor de liefde. Liefde die met donkerte wordt beschenen.
Chris Smither zal vast wel eens het verwijt krijgen dat er weinig variatie in zijn presentatie zit. Het is een zwakte die Smither moeiteloos naar een voordeel ombuigt. Eenmaal in de fingerpicking-flow is er geen houden meer aan. Jammer dat No Love Today en Origin of Species ontbreken. Jammer dat er niet echt tijd is om een goed verhaal te vertellen. Smither kiest, begrijpelijk, voor de liedjes maar wie hem eerder zag spelen weet dat hij als geen ander een concert kan opbouwen met verhalen.
J.B. Beverly & The Wayward Drifter spelen het dichtst bij Hank in de buurt. Stoere mannen en een bak aanstekelijk refreinen. De voetjes gaan de gehele negende editie van Blue Highways nergens van de vloer maar hier had het gekund.
De verwachtingen waren hoog en gespannen. Sam Baker heeft nu al een reputatie. Het kost hem geen enkele moeite om het hoogtepunt van de dag te zijn. De, op Mercy en Pretty World, schaar aangeklede liedjes worden door Walt Wilkins and the Mystiqueros in een goedzittend maatpak gestoken. Austin zit barstenvol confectie maar dit is opgemeten en daarna met de hand gemaakt. Baker praat meer dan dat hij zingt en dan praat hij ook nog bewust langs de noot heen. Het contrast met het gloedvolle geluid dat Wilkins en zijn band voortbrengen is zo mooi dat het kippenvel over mijn lijf paradeert.
Greg Brown drinkt rode wijn en covert Merle Haggard en Johnny Cash. Vaste begeleider Bo Ramsey speelt noten die hij nog nooit heeft gespeeld, althans daar lijkt het op. Hij speelt ze al jaren en iedere avond maar zijn spel lijkt geïmproviseerd en ter plekke bedacht. Het staat in het juiste tegenstelling met de rots-in-de-branding-stem van Brown.
Jason Isbell was mijn favoriete Drive-by Trucker. Ik vond hem de beste zanger van het stel en hij schreef de melodieën die zijn blijven hangen. Isbell is nu met de 400 Unit en dat is een groep jonge honden die ervaring mist. Isbell zingt prachtig maar het gebrek aan kwaliteit moet worden overstemd door het volume. Niet dat Isbell nog zo ragt als weleer maar het volume moet omhoog om de gebrekkigheden te verbloemen. Geen onaardig optreden, helemaal niet zelfs maar het “hoe en waarom” bleef te wazig.
Deze editie van Blue Highways was tam en we zullen in the end Sam Baker en A.J. Roach onthouden. De nieuwe locatie zal voor de komende jaren meer moeten worden aangekleed en de organisatie moet zich schamen voor het eten dat werd aangeboden.
