Barton Carroll – Ballade van de loodgieter
Zijn liedjes vermommen zich met een alledaags voorkomen. Wie goed luistert ziet echter de schellen van de ogen vallen. Een oogopslag. Een blik. Een vederlichte aanraking. Daarna ziet alles er anders uit. Grote woorden doen er hier niet toe. Een gesprek met Barton Carroll over The Lost One, zijn derde album.
Foto Wes Frazer
Door Wim Boluijt
Wim Boluijt. Wie zijn je vader en moeder? Heb je ook broers en/of zussen?
Barton Carroll. Mijn moeder is Janet Speer en mijn vader is Vernon Carroll. Mijn ouders gingen uit elkaar toen ik zes jaar oud was. Beide zijn ze hertrouwd. Ik heb één oudere broer, Donovan, een jongere halfbroer, Patrick en een jonger halfzusje, Kathryn.
WB. Waar ben je opgegroeid? Is die plaats (nog) in je muziek te horen?
BC. Banner Elk is een klein plaatsje in de Appalachian Mountains in North Carolina. Ik zou zeggen dat deze plaats mijn muziek inderdaad heeft beïnvloed. Het is niet te vermijden dat een plaats die zozeer geïsoleerd is van alles en iedereen, zowel een goede als een slechte invloed op je heeft.
WB. Waar woon je nu?
BC. In Seattle, Washington.
WB. Heb je kinderen?
BC. Niet dat ik weet.
WB. Ben je fulltime muzikant of heb je ook ander werk? Wat heb je gestudeerd?
BC. Ik ben loodgieter. Verder heb ik een college degree in Literature and Creative Writing.
WB. Je lijkt een lezer te zijn. Met betrekking tot je vorige album sprak je platenmaatschappij over Solzhenitsyn en Elie Wiesel. Zijn dit je favoriete schrijvers? Zo ja, hoe zijn ze van invloed op jouw werk?
BC. Ik heb een grote belangstelling voor de schrijvers die de filosofische vragen stellen: waarom zijn we hier? Wat is het wezen van de menselijke ziel? Solzhenitsyn en Wiesel hebben alletwee concentratiekampen overleefd. Aan wie kun je deze vragen beter stellen?
WB. Hou je van poëzie?
BC. Ik lees niet veel poëzie. Ik richt me zo sterk op de teksten van liedjes dat het me moeilijk valt om poëzie te lezen zonder muziek erbij te horen.
WB. Welke muzikanten hebben je beïnvloed?
BC. Bruce Springsteen, Townes Van Zandt, Richard Thompson, Jim Croce, Joni Mitchell, Don McLean, Bad Religion, The Ramones, The Beatles en nog veel meer.
WB. Je bespeelt veel instrumenten. Alleen dingen met snaren? Eerder speelde je met Dolorean en Micah P. Hinson. Speel je nu nog met andere muzikanten?
BC. Ik speel gitaar, steel gitaar en staande bas. Momenteel werk ik vooral aan mijn eigen liedjes, maar in de toekomst zou ik graag weer met andere liedjesschrijvers spelen.
WB. Wie is Martin Feveyear? Waarom koos je hem om The Lost One te produceren?
BC. Hij is een producer en engineer hier in Seattle. Ik heb met hem gewerkt omdat ik hem graag mag en omdat hij een geweldige producer is. Zijn opnames klinken warm en levendig en het is gewoon erg leuk om met hem samen te zijn. Martin heeft Dignity And Shame van Crooked Fingers, waar ik een tijdje in zat, geproduceerd. Ik vond dat een plezierige samenwerking. Toen de tijd rijp was om mijn eigen album op te gaan nemen lag een keuze voor hem dan ook voor de hand. Ik hoop dat we in de toekomst nog meer samen kunnen doen.
WB. The Lost One is je derde album. Waarin verschilt het van je vorige twee?
BC. De eerste twee albums zijn wat meer serieus van aard. De muziek daarop is meer ontdaan van franje en de teksten zou ik eerder proza dan poëzie willen noemen.
WB. In Those Days Are Gone, And My Heart Is Breaking en Dark Place (de invloed van Micah P. Hinson?) hoor ik folk. Toeval of opzet?
BC. Jazeker, hier klinkt het folkidioom. Ik denk zelf eerder aan de invloed van Don McLean of Jim Croce. Micah P. Hinson is een impressionist, ik zoek het meer in het letterlijke in mijn teksten.
WB. Je zoekt en vindt vaak fraaie melodieën?
BC. Melodie maakt muziek romantisch.
WB. Je lijkt een rusteloze reiziger met liedjes. Er weerklinkt veel gebrokenheid en pijn door. Samen met het grote verlangen dat we allemaal kennen. En dat is er ook nog humor, zoals in Certain Circles. Onderschrijf je deze observaties?
BC. Yes I do.
WB. Small Thing doet me denken aan Slautherhouse Five van Kurt Vonnegut. En onlangs zag ik een documentaire over de wijze waarop de Russen Berlijn binnentrokken in 1945. Al die verkrachtte vrouwen… Wat bracht je ertoe om een liedje als dit te schrijven?
BC. Het liedje is gebaseerd op een boek dat mijn moeder samen met een Duitse vrouw schreef. Zij was een tiener ten tijde van de Soviet bezetting van Berlijn. Ik ben zeer gefascineerd door wat in duistere tijden wordt onthuld van het wezen van de mens.
WB. Ramona is vooral rock. Het lijkt me dat je ook in staat moet zijn om een fijn powerpopalbum te maken?!
BC. Ha, dat is de gefrusteerde punkrocker in me. Maar ik ben bang dat ik geboren ben met een stem van folk.
WB. Vertel eens iets over Her Bright Smile Haunts Me Still? Wie waren Carpenter/Wrightson? Waarom dit liedje tot besluit van The Lost One?
BC. Ik weet niet wie de schrijvers van het liedje zijn. Het is rond 1860 geschreven. De vroegste versie die ik ken stamt uit 1930. Opgenomen door een vrouw uit de bergen van North Carolina. Een paar mijl verwijderd van mijn geboorteplaats. Voor mij sprak het vanzelf om dit liedje als laatste te zetten.
WB. Toekomstplannen? Nederland?
BC. Ik wil graag nog wat meer optreden en dan deze zomer een nieuwe plaat opnemen. Ik zou heel graag naar Nederland komen. Ik heb er nog nooit gespeeld, maar was er wel al eerder als toerist, een paar jaar geleden. Mocht ik ooit een Nederlands publiek krijgen dan kom ik zeker!
