De Andere Dag
Gezien: Crossroads Festival
Wanneer: 20 april 2008
Waar: De Theatherzaal van RSG ’t Rijks, Bergen op Zoom
Door Wim Boluijt
De twee Mannen van Formaat, Jos van den Boom en Bert van Kessel hebben een festival georganiseerd. Het inmiddels fameuze radioprogramma Crossroads van Jos van den Boom bestaat namelijk twaalfenhalf jaar. Hoe snel is iedereen het wat ongezellige Blue Highways van de dag ervoor vergeten! Zo’n honderdvijftig bezoekers kopen lootjes, kletsen met elkaar, neuzen in de uitverkoopbakken (Jackpot voor twee euro), horen lokale grootheden als René Vriens in de pauze optreden en genieten van de beste Brabantse koeken ter wereld. Van Bakker Groffen. Uiteraard.
Hier moet ik oppassen. Frans Lomans betichtte me laatst in een column op www.altcountry.nl, zij het op indirecte wijze omdat hij Heaven – waarvoor ik ook schrijf – als Heaven aansprak, al van een niet journalistieke houding. Het heeft geen fuck met journalistiek te maken. Nou, laat ik er dan maar direct voor uitkomen: dit ook niet. Want ik hou van de Mannen van Formaat. Er zijn er meer in Nederland, zeker. Ik ken ze niet allemaal. Maar ook zij genieten mijn waardering.
Neem nu het eerste concert. Derrin Nauendorf. Uit Australië. Onze monden vallen open. Wat een gitarist. Wat een timing. De hoge snaren als een lichtvoetig ballet. Nureyev in hout en staal. De lage snaren slaan ondertussen hun slag. Buitengewoon knap en gedreven speelt Nauendorf onze verbazing om in verrukking.
Dan volgt Okieson. Uit Nijmegen. Schoorvoeten. Op zachte zolen. Hier en daar glas. Deze jongens spelen alles aan de binnenkant. Contouren. Secret Love Lane is prachtig. Over een weg langs De Waal waar de verliefden hun auto’s parkeren. Red Duck Dude gaat over een vriend die vroeger een Lelijke Eend had. Sommigen vinden het wat saai. Dat is mogelijk. Deze muziek – let op hun fraaie debuut Tomorow’s Gone waarop ook Bartjan Baartmans meespeelt – sijpelt. Druppelt soms. Dat vraag een emmer. Of een bloempot. Als het concert afgelopen is blijken die vol.
Guy Tortora valt me tegen. Wat mager qua compositie en spel is hij op z’n best vermakelijk. Bassist Tony uit Kats speelt mee. Ook hem kleeft geen groot vuur aan. Maar dan. Het inzicht. Dag Jason Isbell & The 400 Unit.
Malcolm Holcombe. Het is een gevalletje Ispahaan. Vrij naar De Tuinman En De Dood van P.N. van Eyck. Iemand niet zien die je alsnog ziet. Fenomenaal speelt hij. De man van het verkeerde been. Als een meer onvoorspelbare Michael de Jong. Sublieme cultuurkritiek. Zwerver van geest die aan twee poten van een stoel genoeg heeft. En de liedjes. De liedjes. De liedjes. Ze nestelen zich tussen ons in. Kruipen in huidplooien. Een rouwrandje onder de nagels. Holcombe speelde op Blue Highways in De Foyer. Net voordat Jason Isbell begon. Gelukkig ben ik hier. In Bergen op Zoom. Nu.
Dan sluit Ad Vanderveen met Kersten De Ligny af. Zacht en rond. Liedjes als windvlagen op windstille avonden. Nee, dit is geen journalistiek. Dit is de gloed van een middag samen zijn. Met Mannen van Formaat die erin slagen om iedereen van Formaat te laten zijn. Op weg naar huis horen we dat PSV kampioen geworden is.
