HAUNT – MATTHEW HEBERT IS EEN JAGER IN DE SNEEUW
afbeelding: Pieter Breughel de Oudere - 1565
Door Wim
Boluijt
Wim Boluijt. Wie zijn je vader en moeder?
Matthew Herbert. Mijn ouwelui zijn Bob en Terry Hebert. Geweldig ouders die helemaal achter me staan. Toen ik twaalf was lieten ze me de familiestereo inruilen voor een basgitaar. Wat zeg je daarvan?! Mijn vader was een huisschilder en mijn moeder was bakker. Ze genieten beiden van hun oude dag in het huis van mijn zuster Donna.
WB. Waar ben je opgegroeid? Is deze plaats in je muziek te horen?
MH. I groeide op in Ware, een klein plaatsje in het midden van Massachusetts. Het speelt zeker een grote rol in wat ik in artistieke zin voortbreng. Ik omschrijf het altijd als een Norman Rockwell schilderij waarop alle afgebeelde personen een beetje aangeschoten zijn.
WB. Waar woon je nu?
MH. Ik woon met mijn vrouw Samantha en onze kat Boner in Northampton MA. We are the loudest people on a quiet street. Het is hier zeer aangenaam. Northampton heeft een belachelijk goede muziekscene voor zo’n betrekkelijk kleine stad met dertig duizend inwoners.
WB. Hebben jullie kinderen?
MH. Daar gaat het de laatste tijd nogal eens over. Iedereen vraagt het me. Al mijn vrienden hebben inmiddels kinderen terwijl ik steeds maar door het land rijdt, liedjes zing en onbesuisd leef. Soon.
WB. Ben je fulltime muzikant of heb je ook nog ander werk?
MH. Wanneer ik niet tour ben, schilder ik net als mijn vader huizen op. De schilder waarvoor ik werk is een groot liefhebber van muziek. Zijn naam is Paul Brouilette en al zijn werknemers zijn muzikant. We kunnen het uitstekend vinden samen.
WB. Lees je (veel) boeken? Of hou je meer van visuele kunst? Je teksten suggereren een voorliefde voor poëzie?!
MH. Ik lees veel maar wil altijd meer lezen. Zoals veel mensen op dit moment ben ik helemaal ondersteboven van The Road en No Country For Old Men van Cormac McCarthy. Ik hou ook heeeeel veel van Emily Dickinson. Zij heeft mijn werk sterk beïnvloed. Maar de meeste invloed op mijn werk gaat toch uit van de mensen om me heen. Het leven zelf zeg maar. It's all right there if your eyes are open.
WB. Vertel eens iets over je vorige band, The Ware River Club? Maken mensen van die band nu deel uit van Haunt?
MH. WCR bestond van 1997 tot 2003. We hebben drie platen gemaakt en speelden heel veel. De sound had veel weg van Haunt alleen lag er meer nadruk op de elektrische gitaar. We hielden toen van The Replacements, Tom Petty en Uncle Tupelo. Alle leden van WRC zijn bij Haunt betrokken. Soms. Want er zijn heel veel mensen die deel uit maken van Haunt. Ik ben het enige lid dat er altijd is. Afhankelijk van plaats en tijd kan de band uit één of zeven personen bestaan. En alles daartussen. De platen van WRC zijn hier te verkrijgen: www.milesofmusic.com.
WB. Welke muziek en muzikanten hebben je beïnvloed?
MH. Mijn eerste liefde was metal. Ik was helemaal weg van KISS. Toen hoorde ik Hüsker Dü’s New Day Rising, knipte mijn haar kort en begon naar punk te luisteren. Ik kocht heel veel SST Records. Toen Bob Mould zijn Workbook uitbracht, schafte ik me een akoestische gitaar aan. Die geweldige plaat heeft me echt richting gegeven. Grant Lee Phillips en Vic Chesnutt zijn ook belangrijk voor me.
WB. As Blue As Your Dying Eyes lijkt wel op twee benen te wandelen. Aan de ene kant is er de duisternis van de relatie die verloren is gegaan en aan de andere kant is er de schoonheid van de dingen die op liefde gelijken. Je liedjes lijken het alledaagse te beschrijven terwijl ze tegelijk laten zien wat er achter het gewone schuilgaat. Ze doen me sterk denken aan Mark Kozelek.
MH. Het leven is vol van pieken en dalen en vaak zijn deze eigenlijk de meest interessante plaatsen. Of het nu om geluk of ongeluk gaat, er gaat van beiden een onontkoombare kracht uit. Ik schrijf meestal over deze momenten. Toen ik de liedjes schreef leek het wel of elk stel dat ik kende hun relatie verbrak. I kind of pulled from other peoples pain. De twee liedjes over geluk (You Bring The Words en Love Song. WB) gaan over Samantha.
WB. Je liedjes zijn gebruikt bij films. Run, Run, Run in Anderson’s Cross en Love Song in How I Met Your Mother. Hoe zal het deze liedjes vergaan nu ze voor eeuwig aan gegeven beelden vastzitten?
MH. Ik zou mijn muziek nooit laten gebruiken als het eindproduct niet mijn goedkeuring kan wegdragen. Maar een liefdesliedje in een film over liefde, waarom niet? De muziek is emotioneel en ik denk dat ze uitstekend past bij beelden die een relatie weergeven.
WB. Danny Bernini heeft As Blue As Your Dying Eyes samen met jou geproduceerd. Waarom koos je voor hem?
MH. Danny is bij elk album dat ik heb gemaakt betrokken geweest. Ik hou van zijn werk en van het werken met hem. Wat een waardeloze zanger kan ik in de studio zijn! Ik ben nerveus en rook teveel. Danny is geduldig en weet altijd het beste uit me te halen.
WB. Wat ben je nu aan het doen? Feitelijk is As Blue As Your Dying Eyes alweer enige tijd geleden gemaakt (1996). Kom je nog naar Nederland?
MH. Ik ben met twee albums bezig op het moment. One kind of ambient loud record
and one in the ‘Harvest’ vain. Ik wil niets liever dan naar Nederland komen, kan ik bij je binnenvallen?
http://hauntmusic.net/home.htm
