Taal Voor Tien – Martyn Joseph
Hank Williams is grieving I am scanning the Psalms. Een mooier zin kan er in 2005 bijna niet gezongen zijn. Ze komt uit Turn Me Tender, een liedje van Martyn Joseph’s prachtige Deep Blue. Onlangs verscheen zijn nieuwe album dat hij Vegas noemde. Beautiful, we can be beautiful. Tien liedjes en negen vragen aan de bewogen beweger van geraakte snaren.
Door Wim Boluijt
Wim Boluijt. Vegas (1). De stad van geluk transformeert tot de stad van hoop. Everyone is coming from somewhere/Trying to turn luck around. Elvis & Jezus? Zou je dit skiffle kunnen noemen? Een verwijzing naar de plaatsen van je jeugd?
Martyn Joseph. Zo klinkt het mij niet in de oren. Ik hield van Elvis toen hij naar Vegas ging, het verdriet in zijn stem, de vloer met melancholie aangeveegd. Er was een album dat That’s The Way It Is heette. Ik draaide het grijs toen ik jong was.
WB. Weight Of The World (2). Dat klinkt naar Woody Guthrie? Heb je Wonder Wheel van The Klezmatics ooit gehoord? Gemaakt met teksten van Woody Guthrie. Prachtig! Wie is Phil Beer? Hij speelt een fijne slide!
MJ. Ik ken dat album niet. Phil Beer is de helft van een folk duo dat zich Show Of Hands noemt. Hij maakt ook solo platen en speelde voorheen in the Albion Band. Een geweldige muzikant! Book him for a session and it’s like getting a whole band for one fee!
WB. Coming Down (3). Maak je jezelf teveel zorgen soms? Here the Kindom Falling? Did you see me in my goldfish bowl? Raadselachtig liedje. Wat is de saxofoon van Mike Haughton hier mooi!
MJ. Ik weet niet of ik me wel genoeg zorgen maak. I do know I should get off my own cloud and not be taken up with myself. Mike is ook zeer begaafd!
WB. I Have Come To Sing (4). Je wake-up call. Waar komt die gedrevenheid vandaan? Al je beschouwingen richten zich uiteindelijk op doen. Soms denk ik wel eens dat je eigenlijk helemaal niet in de muziekindustrie thuis hoort. Vermits je zelf vindt dat je er deel van uitmaakt natuurlijk. Een prachtige melodie trouwens. Komt die vanzelf of onderschrijf je de woorden van Greg Brown: I open my mouth and what comes out gives me a thrill?
MJ. Op de wijze waarop Greg het beschrijft, ja. Ik heb veel naar Dave Matthews geluisterd in het afgelopen jaar, hij heeft sterke melodieën. Misschien is de gedrevenheid wel een instinct: dit is alles wat ik werkelijk goed kan. Iemand zei me laatst dat de muziekindustrie voor 95% bestaat uit rotzooi en dat slechts 5% puur is. Het is niet aan mij om te beslissen bij welke van de twee ik thuis hoor, but I hope for the lower number.
WB. Invisible Angel (5). Bedrog? Overspel? No mystery in that madness/There was no beauty in the beat. Een donker liedje. De liefde geprezen maar deze lof verkregen door pijn. Soms is er zoveel pijn in je liedjes?!
MJ. Dank je. Voor mij is dit een compliment. Je analyse getuigt van een scherpe blik, al weten we niet wiens verhaal hier wordt verteld. A lot of good and pure songs come from pain not victory.
WB. Kindness (6). Een van de beste liedjes van de plaat! Dit is het werkelijk aardig zijn. Al kan niet iedereen het begrijpen. You for good reason may not get that. Bespeelde je al de gitaren zelf? Ze creëren een geweldige, zachte stroom waarop de woorden drijven.
MJ. Ja, ik bespeelde ze allemaal. Dank je. Het is mijn favoriete liedje van het album. Ik denk dat vol van mededogen is.
WB. Nobody Loves You Anymore (7). Now it’s like The Alamo/Nobody loves you anymore. Bush? Hier kom je, terwijl je toch jezelf blijft, heel dicht bij Springsteen. Hou je van zijn Magic? Hier in Nederland zijn de meningen op z’n zachts gezegd verdeeld…
MJ. Ik vind het een goede plaat maar het duurde wel even voordat ik aan de veranderde stem van Bruce gewend was. Of misschien is het wel het geluid. Albums zoals The Ghost Of Tom Joad, Devils & Dust, The Seeger Sessions en The Rising kennen een heel andere benadering. Hij lijkt teruggekeerd naar iets uit het verleden. Maar ook dat is goed. Keep em guessing. Zijn teksten maken deel uit van het hart van mijn wereld.
WB. The Fading Of Light (8). Het andere beste liedje! Ik moest ineens aan Sweetheart Like You van Bob Dylan denken. They say that patriotism is the last refuge/To which a scoundrel clings/Steal a little and they throw you in jail/Steal a lot and they make you king/There's only one step down from here, baby/It's called the land of permanent bliss/What's a sweetheart like you doin' in a dump like this? Tony Blair? Of alle wereldleiders? Hier geef je het op. Oorlog en geweld. Dit zal werkelijk nooit veranderen. Niet hier en niet nu. Mike Haughton speelt voorbij The Last Post terwijl er een nieuwe postbode aankomt met een pakketje van grote waarde…
MJ. I will have to get you to write the sleeve notes next time! Wellicht is er enigszins sprake van overgave in dit liedje maar het is toch ook een strijdend ten onder gaan. Het is voor de soldaten, niet voor de leiders. Zodat ze weten dat we ze nooit zullen vergeten.
WB. The Things That We Have Carried Here (9). We can be free. Wie kan dat nog geloven? Waarom zing je nooit over dingen die gewoon mooi zijn? Een trein? Een berg? Wolken? De hoop is hier ver weg. Zo lijkt. Ligt het antwoord in Nobody Gets Everything (10), het laatste liedje? There is always you and me, my love.
MJ. Ik heb eigenlijk geen antwoorden die de waarheid recht doen, tenminste niet op een wijze die voor zich spreekt. Het gaat hier om een reis en ik kan niet achter diegenen gaan staan die ergens een vlag planten en zeggen dat ze ‘ergens’ gearriveerd zijn en dat jij, als je dit of dat zou doen, daar ook zou kunnen komen. I have hope and I carry the questions in the hope. Dit liedje werpt een blik op een nieuwe wereld en ja, liefde, natuurlijk, er is altijd liefde.
http://www.martynjoseph.co.uk
