JAKE MANN – THE MUSIC
ISN’T GOING AWAY IF
NO ONE HEARS IT BUT ME

Hij zat in The Zim-Zims. Maakte een EP en hielp Garrett Pierce. Onlangs verscheen zijn fraaie Daytime Ghost. Hij heeft onze sympathie dus stellen we hem graag aan u voor. Jake Mann.

Door Wim Boluijt

Wim Boluijt. Wie zijn je vader en moeder?

Jake Mann. Bud & Kathy. Blakend van gezondheid als fruittelers, leermeesters en plattelandsgenieters. Ik had het niet beter kunnen treffen!

WB. Waar ben je opgegroeid? Is deze plaats van invloed (geweest) op je muziek?

JM. Watsonville, California. It’s about 2 hours south of San Francisco near the coast. Zoals op zoveel plaatsen in California was er veel landbouw. Aardbeien, appels en sla. Nu weet de streek niet wat te kiezen: de landbouw voortzetten of meer en meer huizen bouwen en als groot woongebied gaan fungeren. Ik heb zoveel boomgaarden zien verdwijnen omdat mensen de rekeningen, vooral van het watergebruik, niet meer konden betalen. Geen fijne ervaring.

Ik ging naar de universiteit in Davis, California. Ook daar is veel landbouw, maar alles op een veel grotere schaal. Het is ook moeilijk om van het landschap te houden omdat het vlak, warm, uitgestrekt en vaak kleurloos is. Misschien dat het daarom niet het onderhoud krijgt dat de plaatsen aan de kust wel krijgen. Ik studeerde er landschapsarchitectuur en geografie, samen met een bioregional planner en een experimentele fotograaf, en begon steeds meer na te denken over hoe het landschap veranderd gedurende de tijd. Voor een aantal van de problemen die deze veranderingen opwerpen lijkt geen oplossing te bestaan. De frustratie die ik daarover voelde uitte zich in fotografie, poëzie en ook in het schrijven van liedjes. Het bleek dat ik op deze wijze mijn indrukken van de geschiedenis, de conflicten, emoties en verbeelding beter weer kon geven dan in het werkelijk conserveren van het landschap. Davis is een college town en alle aan relaties gebonden perikelen die daar bij horen zijn ook in mijn liedjes terecht gekomen.

WB. Waar woon je nu?

JM. In San Francisco, in het Mission district. Home to most of this foggy city’s sunshine. S.F. past bij mijn ongeduldige aard, maar soms kent het voor mij als plattelander net teveel hoogmoedigheid.

WB. Heb je kinderen?

JM. Nog niet. Ooit.

WB. Ben je fulltime muzikant of heb je ook nog ander werk?

JM. Ik werk aan fietsen. Het opknappen van oude Franse rijwielen voor vrienden. Vorig jaar kon ik er bijna niet meer van loskomen en was ik nauwelijks meer bezig met het album. Mike Leahy van Crossbill Records moedigde me aan om weer met de muziek aan de slag te gaan. De band van mijn vriend, Sholi (http://www.sholi.com/) bracht toen juist een single uit op KDVS Recordings en dat was een schop onder mijn achterste. Ik heb de garage opgeruimd om ruimte te maken voor de liedjes. Nu werk ik aan back-roads travel cartography en doe grafische ontwerpen voor Mad Maps (http://www.madmaps.com/) hier in San Francisco. Ik heb trouwens heel erg genoten van de stevige fietsen die we in Amsterdam bij Bike City huurden. Met een bagagedrager. You could give your friend a ride side-saddle style.

WB. Hou je van boeken? Je teksten suggereren poëzie. En Mudflat laat met zijn gesproken tekst vermoeden dat je ook van verhalen houdt.

JM. Ik vind het heerlijk om in de wereld die boeken soms creëren op te gaan. Vooral als die wereld dan weer onze dagelijkse wereld raakt. John Steinbeck, Kerouac, Gary Snyder, Philip Pullman. De laatste tijd heb ik veel van Haruki Murakami gelezen. Ik hou van verhalen die in het gewone dagelijkse leven beginnen en dan een fantastisch karakter krijgen. Maar niet teveel, want fantasy is aan mij niet besteed. Everyday life is a weird-enough point of departure.

WB. En de andere kunsten?

JM. De landschappen van Wayne Thiebaud zijn overweldigend. Hij maakt de Central Valley prachtig. Eigenlijk hou ik van alle documentaire fotografie die tot onder het oppervlakkige weet door te dringen. Vooral daar waar het omgevingen betreft die zowel mooi als onheilspellend zijn vastgelegd.

WB. Vertel eens iets over The Zim-Zims? Is het werk van deze band te vergelijken met Daytime Ghost?

JM. The Zim-Zims (http://www.zimzims.com/) was mijn project dat vooraf ging aan dit album en mijn huidige groep. Ik schreef al enkele jaren liedjes die ik thuis opnam. Een vriend vond dat ik op een festival dat hij organiseerde, moest spelen. Zo begon het. Voor we het wisten kwamen we overal. Chasing that adrenaline rush. Een aantal zeer getalenteerde mensen werkte mee aan dit project. Eric Ruud van Sholi en Legubiton, Teddy Briggs van Chief Briggum, Mike Talbot, Blair Trigg en Derek Burrill. Ik zou vooraf niet hebben geloofd dat de liedjes zo groots konden klinken zoals ze zijn gaan klinken. De onderwerpen van de liedjes verschillen nauwelijks met die van Daytime Ghost. Het gaat over verwoeste landschappen, vreemde verhalen, literatuur en de liefde. Wanneer er mensen zijn die van de liedjes op het nieuwe album houden dan kan ik de eerste plaat van The Zim-Zims (2003) en de EP Go Where You Are (2004) aanbevelen. We proberen deze albums opnieuw via Crossbill Records uitbrengen.

WB. Door welke muzikanten ben je beïnvloed? Pavement? Elliott Smith?

JM. Teveel om op te noemen. Hoe ouder je wordt hoe meer alle invloeden zich samenvoegen tot een grote soep waaruit je regelmatig een hapje lepelt. Pavement, zeker! Great lazy tunes and obscure lyrics. Hefner uit de UK met hun wanhopig dronken liefdesliedjes. Mijn broer liet me vroeger My Aim Is True van Elvis Costello horen en dat heeft me nooit meer losgelaten. Ook de eerste keer luisteren naar de Velvet Underground heeft veel bepaald. Eenvoudige ritmes en kale melodieën die me onmiddellijk raakten. Net als de bijna slechte maar briljant luidruchtige leadgitaar. Ik denk dat Elliott Smith qua geluid ook zo’n soort indruk heeft gemaakt, maar zijn muziek hoorde ik pas later. Ik hou van alles wat niet al te gecompliceerd is en haar basis vindt in niet-technisch gitaarspel. Simplicity is where it’s at. Greg Brown van Cake heeft raakt als een van de weinigen de juiste snaar op zijn gitaar. Natuurlijk is ook Neil Young een groot voorbeeld als het gaat om eenvoudige, krachtige geluiden. Meer recente invloeden zijn Beulah, Ted Leo en The Walkmen.

WB. Waar heb je al die instrumenten leren bespelen?

JM. Pianolessen toen ik klein was. Gitaar op de lagere school. In High School begon ik met elektrische bas toen ik erachter kwam hoe cool dat instrument in een groep kan zijn. Er waren trouwens, zoals gewoonlijk, toch teveel gitaristen. Door de bas speelde ik met oudere en vooral beter muzikanten en leerde ik dus veel. Daarna speelde ik veel staande bas in jazz bands om wat geld te verdienen. Totdat de swing revival hit kwam en mensen me ‘Daddy-O’ gingen noemen. Thuis hadden we een drumkit omdat mijn broer een beetje drumde. Samen met mijn vriend Eric Hirst leerde ik dat je zelf een band kan zijn wanneer je alles thuis opneemt. En ik moet zeggen dat mijn ouders me altijd hebben gesteund als het om mijn muzikale avonturen gaat. Ze komen ook nu nog vaak naar optredens.

WB. Andy Lentz (Mad Cow String Band en heel veel meer) en Garrett Pierce spelen op Daytime Ghost mee. Ook zij zitten op Crossbill Records. Beschouwen jullie jezelf als een scène?

JM. In onze hoofden bevindt zich zeker een ‘scene’! We zaten vaak met elkaar te praten over hoe graag wel geen deel uit zouden willen maken van al die andere groepen met muzikanten. Nu lijkt het erop dat we het zo druk hebben met onze eigen projecten dat we niet eens de tijd meer hebben om hier over na te denken. Michael Leahy van Crossbill Records speelt een belangrijke rol. He’s doing this as a whole-hearted afficionado of good music and song writing. Hij is een sportman en runt het label als een sportcoach. Een geweldig manier om de zaken aan te pakken. Wij hadden nooit zover kunnen komen als Mike er niet was geweest. He’s a one genuine and generous dude!
Garrett and ik werden meteen vrienden toen we elkaar ontmoetten. Een grappige vent en een prima muzikant. Toen The Zim-Zims in 2005 uiteen vielen was hij net begonnen aan zijn Like A Moth album en ik vond het fijn om hem daarbij te helpen. Uiteindelijk speelde ik drums in zijn groep. Toen ik de liedjes voor Daytime Ghost af had en de repetities begon, speelde Garrett bas en zong hij mee. We wonen in dezelfde buurt in San Francisco en spelen elke weekend. De ene keer speelt hij met mij mee en de andere keer speel ik weer met hem mee. Als het om snaren gaat moet je bij Andy zijn en ik ben blij dat hij viola en viool wilde spelen op de plaat. We zeggen altijd dat hij in elke band in Davis zit… En dan is er ook nog mijn vriend Carey Lamprecht, een geweldig violist die een fraaie toevoeging is aan het geluid van de groep.

WB. Is je Solo Electric EP nog steeds verkijgbaar?

JM. De Solo Electric EP is verkijgbaar via Aquarius Records in San Francisco (http://www.aquariusrecords.org/). Het album bestaat uit radio-optredens en home recordings. Veel meer stripped down dan Daytime Ghost. Mike Leahy liet me een keer Back To Basics van Billy Bragg horen. Een mooi voorbeeld van één mannetje die op zijn elektrische gitaar grote geluiden maakt. Omdat het nogal lang duurde voor Daytime Ghost af was, heb ik de EP tussen dit album en de laatste van The Zim-Zims uitgebracht. Daytime Ghost is beschouw ik als mijn meest consistent album tot nu toe.

WB. Op de binnenzijde van het fraaie kartonnen hoesje van Daytime Ghost is deze zinsnede ‘R.I.P. Turtle House 1996-2005’ te vinden. Waar duidt dit op?

JM. Het was een gehuurd, groot, uit de jaren twintig stammend huis in het centrum van Davis. De huur was goedkoop. Iemand had een schilderij van een schildpad op de gevel gehangen en zo kreeg het huis haar bijnaam. Er woonden verschillende types gedurende al die jaren. Een stel dat er al heel lang woonde zorgde voor een goede sfeer en verbondenheid. Veel bijzondere nachten met barbecues in de tuin, romances en drama ook natuurlijk. We werkten in de tuin en dansten soms tot diep in de nacht als de bands optraden of de DJ’s draaiden. The Zim-Zims namen er hun eerst album op en Garrett deed een aantal opnames voor zijn Like A Moth in de kelder. Mensen die waren vertrokken kwamen regelmatig nog een kijkje nemen als ze in de buurt waren. Toen de eigenaar het verkocht en de nieuwe eigenaar over renovatie begon te praten en de huur verdubbelde viel de gemeenschap langzaam maar zeker wat uit elkaar. Er wonen nog altijd bijzondere mensen die shows geven en met kunst bezig zijn, maar het is niet meer zoals eerst. Nu de tuin helemaal is opgeruimd en het bord met de schildpad verwijderd is heeft het huis iets van haar ziel verloren.

WB. Wallfollower is opgedragen aan een aantal mensen. Waaronder je oma’s Mary en Elizabeth. Vertel eens over deze dames en hun wild days waarnaar je verwijst?

JM. Mijn oma’s waren van de ‘greatest generation’ De mensen die door de great depression heen gekomen zijn en daarna de perikelen van de Tweede Wereldoorlog hebben moeten doorstaan. De ene kwam uit Tennessee en de ander was de dochter van immigranten uit Kroatië. Ik hoorde altijd praten over wilde nachten, dance hall parties en andere sappige details uit hun levensverhalen. Sommige trouwens pas nadat ze al waren overleden, van hun oude vrienden. Hier heerst het idee dat het vooral de hippies in de jaren zestig waren die werkelijk los gingen en durfden te genieten, zeker nu na veertig jaar de Summer of Love wordt herdacht. Soms overschaduwt deze periode ten onrechte de wilde dagen die eraan vooraf gingen. Toen mensen die het moeilijk hadden in de donkere dertiger jaren, met daarop volgend de oorlog, toch nog tijd wisten te vinden om het goede te vieren. Wallfollower is een eerbetoon aan deze mensen en hun leven. The forgotten good times.

WB. Bijna alle liedjes op Daytime Ghost hebben wat je zou kunnen omschrijven als ‘verborgen melodieën’. Nadat het ritme de toon heeft gezet komen ze op. Duidt dat op een gevoel voor pure pop?

JM. Misschien is dat opnieuw de invloed van de Velvet Underground. Gewoon solide drums, bas en gitaar als basis en dan daar bovenop een melodie met stem of gitaar. Mijn ‘ritmesectieachtergrond’ zal hierbij wel een rol spelen. Zelfs wanneer ik tekst en melodie schrijf denk ik nog aan drumbeats, accenten en stops. Al staan mijn melodieën nooit veraf van de structuren waarop het liedje gegrondvest is.

WB. De meeste van je teksten zijn wat raadselachtig. Edie In Hades bijvoorbeeld? Zijn teksten belangrijk voor je?

JM. De woorden zijn erg belangrijk, voor elk liedje! Daarom heb ik de vocalen zo in de mix geplaatst dat de woorden goed te verstaan zijn. Gek genoeg is in Edie In Hades van alle liedjes van de plaat hier de tekst nou net het minst belangrijk. Het is een grappig bedoeld liedje waarin het huwelijk van Edie Brickell en Paul Simon verbindt met de mythe van Persephone en Hades. Ik was nogal gek op haar toen ik zeventien was en dus behoorlijk teleurgesteld toen ze er met een oude folkzanger vandoor ging…
Als de teksten wat raadselachtig lijken dan komt dat omdat ik het midden probeer te bewandelen tussen het letterlijke en het abstracte. Balanceren tussen eerlijk vertellen wat er aan de hand is en het zo brengen dat mensen er gewoon naar kunnen luisteren. Take You For A Ride is geschreven als betreft het een muiterij op zee. Een metafoor dus. Ik voelde me alleen toen mijn bandleden allemaal opstapten. Beat The Drum gaat over het naar de grote stad verhuizen en aldaar je eigen weg vinden. Het bevat veel verwijzingen naar het landschap van de plaats waar ik vandaan kom. Ik probeer altijd heel veel in mijn liedjes terug te laten komen. Landschappen, emoties, gebeurtenissen. Het is als werken aan een collage. In mijn aantekeningen bevinden zich zelden kant en klare teksten. Meestal duurt het maanden voordat een liedje haar vorm heeft gekregen.

WB. Soms is Daytime Ghost heel erg donker van toon. Letterlijk ook veel lage tonen. Al zitten er ook wat zaken van lichtere aard tussen. Humor hier en daar bijvoorbeeld.

JM. Ja, de meer donkere kant van de dingen komt sterk naar voren op dit album. Sommige vrienden vroegen me zelfs of het wel goed met me gaat toen ze het album voor het eerst hadden gehoord… Ik ben een optimistisch pessimist dus zullen de liedjes en het geluid dat wel laten doorschemeren. Het is goed om dat contrast te hebben. Tussen donker en licht, tussen het sardonische en het opgewekte. Liefst allemaal in hetzelfde liedje. Alleen maar duistere liedjes of alleen maar vrolijke popdeuntjes schrijven is niets voor mij. There has to be ‘off’ or it won’t sound interesting. Alles op en aan het album onderschrijft deze grondgedachte.

WB. Toekomstplannen?

JM. Liedjes blijven schrijven, ze opnemen en optreden. The music isn’t going away if no one hears it but me. Ik zou graag snel een EP willen maken met experimentele noise en veldopnames. Samen met vrienden door de US en Europa op tournee gaan zou ook fijn zijn. Wanneer je met muziek en kunst bezig kunt zijn heb je het meestal goed. En natuurlijk andere mensen helpen met hun projecten. Maybe some day we’ll all live to do exactly what we want to.

http://www.myspace.com/jakemannmusic
http://www.crossbillrecords.com/

 

All Rights: Hanx