In één uur tijd brak het ijs. Voor de kust van Canada. De Arctische Eilanden. Verbazingwekkend en verontrustend. In één uur tijd brak het ijs. Tussen mij en The Life Of Times Of Christian Banks. Mayor Matt Allen & The Little Buddies. Ook Canada. Over scheuren in de samenleving. Alles vervat in prachtige, dwars op de dingen gespeelde muziek. Roots ‘n’ Roll. Maar wat drijft Matt Allen?
Door Wim Boluijt
WB. Wie zijn je vader en moeder?
MMA. Mijn vader en moeder zijn beide onderwijzer. Ik groeide op een sterk op literatuur gericht gezin.
WB. Waar woon je nu?
MMA. Ik woon in Winnipeg, Manitoba. In het midden van Canada.
WB. Waar ben je opgegroeid? Is deze plaats op de één of andere wijze van invloed (geweest) op je muziek?
MMA. In Southern Alberta is een stad die Lethbridge heet. Daar ben ik opgegroeid. Geografisch een buitengewoon interessante plek omdat hier de Canadese prairies overgaan in de indrukwekkende rocky mountains. Het is een kaal en leeg landschap dat zonder twijfel mijn werk is binnengeslopen. Het liedje Salmon Arm, een stad in British Columbia, gaat over een avontuurlijke lift vanaf de Pacific Coast door de rockies and the prairies.
WB. Heb je kinderen?
MMA. Het eerste kind van mij en mijn lieftallige vrouw Rhoda wordt verwacht in augustus.
WB. Ben je fulltime muzikant, of heb je ook ander werk?
MMA. Ik ben fulltime muzikant maar heb er af en toe wat merkwaardige baantjes bij. Zoals kluswerk en koken.
WB. Je schrijft kennelijk al zo’n vijftien jaar liedjes. Wat is er met Lonesome Trail, je eerste album, gebeurd? Is het te vergelijken met The Life And Times Of Christian Banks?
MMA. Lonesome Trail is nog steeds leverbaar. Via mij en via Dollartone Records. Ik denkt dat er wel een overeenkomst is met de nieuwe plaat. Alleen maakten we dat album veel sneller en zonder al teveel geld.
WB. Wie is Christian Banks?
MMA. Christian Banks is zowel de onder de voet gelopen kerel die er maar niet in slaagt om er iets van de maken in de corporate/Christian world of modern North America die zich als een grote macht over ons allen verheft. Het verhaal op het album is gemakkelijk te volgen. Dat was aanvankelijk niet zo bedoeld, een aangename ontwikkeling die ons een weinig deed grijnzen.
WB. Je schrijft goede teksten. Niet geheel ontbloot van ironie beschrijf je ’s mensen lot met verve. Lees je veel?
MMA. Ja, heel veel. De laatste tijd vooral vroege Amerikaanse detectives. Onder mijn favoriete schrijvers bevinden zich Bukowski, Céline, Jerzy Kosiński, Kurt Vonnegut, Salman Rushdie en Jim Thompson. Ik hou ook heel erg van film en visuele kunst en ben sterk beïnvloed door het werk van een Canadese installatiekunstenaar die David Hoffos heet.
WB. Welke muzikanten hebben je beïnvloed?
MMA. O, dat zijn er zoveel dat het eigenlijk ondoenlijk is om een lijst te maken. Geweldige muzikanten en bands die ik heb ontmoet en waar ik mee gespeeld heb. Sommigen spraken met anderen over me. Of gaven me onderdak. Schraagden mijn overtuiging dat het mogelijk is om te leven en te werken als artiest. NoMeansNo, The Sadies, Geoff Berner, the D.Rangers hebben veel voor me betekend.
WB. De productie van de mannen van de D.Rangers is buitengewoon sterk. Net als de wijze waarop er gespeeld wordt. Vooral die piano van Ashley Roch in Hastings And Main! Hoe heb je hen allemaal gevonden?
MMA. De eer voor de productie komt Jaxon Haldane en Tom Fodey (van de D.Rangers. WB) toe. Those guys pulled some ingenious tricks I would never have dreamed of. De muzikanten op het album getuigen van de vriendelijke, op samenwerking gerichte aard van de muziekscene in Winnipeg. Juist daarvoor ben ik naar Winnipeg verhuisd.
WB. The Life And Times Of Christian Banks kent veel emoties. Woede, verdriet, liefde en verlangen. En ook de hiervoor vermelde ironie. Mijn collega Patrick sprak in dit verband van ‘sturm und drang’. Waar komt deze vandaan?
MMA. Ik heb altijd al gehouden van zeer emotionele liedjes en muziek die in mineur is getoonzet. Ik probeer nooit te analyseren waar dit vandaan komt. Het komt zoals het komt.
WB. Hoe fraai past de stem van Romi Mayes bij die van jou in Last Ole Dollar!
MMA. Romi is een vriendin van me. I knew she was perfect for the harmony.
WB. Wat is dat toch met die zalm in Salmon Arm en in On My Death Bed?
MMA. Salmon Arm is een stad en heeft helemaal niets van doen met vis. On My Death Bed is een liedje met een grap over het paarritueel van de zalm in de Pacific.
WB. Je moet welhaast onaangenaam geraakt zijn door het Christendom getuige Churchin’ It Up? Waarom ook nog een reggaeversie als bonus?
MMA. Nee hoor, het christendom heeft me helemaal niet geraakt, ik geloof simpelweg niet in wat het voorstaat. Ik denk dat de Westerse gemeenschap en dan in het bijzonder het Amerika van Bush onder invloed staan van een wijze van denken die op z’n minst achterhaald is. Churchin’ It Up is een reactie hierop. Het is ten diepste een grappig liedje en daarom hebben we het nog eens lichtjes overgedaan voor de hidden track.
