Moriarty - Caleidoscopische roots
leveren indrukwekkend debuut op
Door Kees van Wee
Eind vorig jaar was hij daar ineens, Gee Whiz But This Is A Lonesome Town, de indrukwekkende debuut-cd van Moriarty. Een caleidoscopische rootsplaat waarop o.a. country (noir), folk en jazz doorklinkt. Die veelzijdigheid heeft alles te maken met de uiteenlopende achtergronden en smaken van de bandleden.
Moriarty heeft Frankrijk als thuisbasis en is naar eigen zeggen een Frans/Amerikaanse band. Er zijn echter ook internetbronnen die melden dat een van de bandleden Zwitsers is en een ander Vietnamees. Via e-mail proberen we duidelijkheid te krijgen, maar men houdt blijkbaar van mysterie, want het antwoord luidt: ‘ja, we zijn emigranten’. De groep is waar het om draait, niet de individuele leden, wat nog eens wordt benadrukt doordat die alle vijf in hun artistieke leven de achternaam Moriarty gebruiken, naar de hoofdpersoon van Jack Kerouacs On The Road. Die ‘road novel’ blijkt een grote inspiratiebron te zijn. ‘Toen we begonnen voelden we veel bewondering voor Dean Moriarty en zijn gekke ‘road trips’. Inmiddels zijn we een paar jaar verder en zijn we nog steeds onderweg, maar nu in een comfortabel busje.’
Voorkeuren en invloeden
Zo’n zeven jaar geleden leerden de bandleden elkaar kennen toen ze stonden te spelen op een brug naast het Louvre. Het klikte, ook al lopen de muzikale voorkeuren sterk uiteen. Gitarist Charles houdt van Kurt Weill en ‘cabaret’, bassist Zim van The Cure en Dvorzak en mondharmonicaspeler Tom van vooroorlogse blues, fado en rebetiko, een populaire Griekse muziekstijl, die tot bloei kwam vanaf de jaren 1920 en verbonden is met de Griekse geschiedenis. Gitarist Arthur, daarentegen, is gek van muziek uit West-Afrika en Noord-Mississippi en zangeres Rosemary van Purcell en bluegrass.
Billie Holiday
Rosemary is verreweg het meest geluidsbepalende lid van de band. Ze heeft een prachtige stem, waarin af en toe Billie Holiday doorklinkt. Ze geeft aan duidelijk beïnvloed te zijn door deze veel te jong overleden jazzlegende, en noemt verder Karen Dalton, Patsy Cline, Juliette Gréco en Hank Williams. Op de vraag of er ook artiesten zijn met wie de gehele band zich verwant voelt, luidt het antwoord: ‘Mississippi Fred McDowell, Tom Waits met Marc Ribot, de band waarvan onze drummer producer is: Don Cavalli en vele, vele anderen.’
Akoestisch
Even afgezien van een incidentele elektrische gitaar en een orgel speelt Moriarty volledig akoestisch. Dat was niet altijd het geval. ‘Maar we hadden veel problemen met drummers die naar het buitenland vertrokken en besloten toen drums te spelen op een koffer en stapten over op akoestische gitaren. En dat beviel ons heel goed.’ We mogen die reislustige drummers dankbaar zijn want de gitaren, staande bas en vooral ook de bluesy mondharmonica harmoniëren perfect met de vooroorlogs aandoende zang, en Moriarty weet als geen andere band gevoel voor traditie en veelzijdigheid te koppelen aan originaliteit en frisheid.
http://www.myspace.com/moriartylands
