Robbin Thompson - Just A Blur In The Rearview
Michael Stanley is een held van me. In de jaren ’80 maakte hij puntgave A.O.R. en daarna ontwikkelde hij zich tot een meester van de heartland-rock/midwestern-rock. Zeg maar het genre van Bruce, John, Tom en Bob maar die zijn elk genre overstegen. Rock als in Bob Seger’s Like A Rock. Als Robbin Thompson opent met het titelnummer dan moet ik meteen nakijken of dit geen Michael Stanley nummer is. Eigenlijk moet ik kijken of het niet Stanley zelf is. Dat is het niet. Wel een raampje-open-haar-in-de-wind-juweel. Standin’ in the Rain krijgt meer soul, zoals Southside dat ook kan maar in the end blijkt Thompson meer soul dan rock. I Won’t Quit (‘till I Get Home) is slijpen.
Nadat ik dit geschreven heb besluit op zoek te gaan naar meer informatie over Robbin Thompson. Nou, dat heb geweten. Et voila, in het kort, Thompson was de leadsinger van Steel Mill, één van de eerste bandjes van Bruce Springsteen. Dat heb ik toch een paar keer moeten nalezen. Er zijn er niet zoveel die kunnen zeggen dat ze The Boss ooit de baas waren. Hij nam zo’n twaalf cd’s op, schrijft graag met Eagle Timothy B. Schmit en is in het dagelijkse leven directeur van een bedrijf dat muziek maakt voor films en commercials. Nou zet het zootje maar onder elkaar en dat wat je optelt is inderdaad de uitkomst. Just A Blur In The Rearview is soulvolle midwestern-pop-rock, 10 nummers lang scheuren over het midden van de weg. (Patrick Donders)