Kelly Dalton - The Love In Every Bar
Het is geen wonder dat Kelly Dalton muziek is gaan maken. Paps en mams zijn allebei muzikant en die vierden samen in het begin van de jaren ’60 kleine successen met The Back Porch Majority, een folkgroep met, zoals dat destijds wel gebruikelijk was, een enorm aantal bandleden. Dalton maakt geen pure folk maar treedt in de voetsporen van bijvoorbeeld James Taylor, Cat Stevens en Gordon Lightfoot. The Love In Every Bar, zijn debuut, doet denken aan de mooie, rustige en goedverzorgde melodieën van Darden Smith, waarbij saaiheid om de hoek ligt maar nooit daadwerkelijk zijn kop laat zien. Er zit precies genoeg pijn in. De eindes van Leave This Town en Save It For Me zorgen voor kippenvel. Als Dalton zich laat gaan dan stijgt het niveau aanzienlijk. De rustige tokkelmomenten hebben een hoog haardvuurgehalte. Dalton als romanticus met een gebroken hart en een stem in zijn hoofd. Come Again, waarin hij hoopt dat ze terugkomt, is Weemoed moet hoofdletter W. En we hadden het al over pijn, Coming Home maakt het voelbaar. Why me, why now  met zo’n desperaat klinkende elektrische gitaar op de achtergrond, een liedje dat iedere draaibeurt mooier wordt.  Eigenlijk net als dat The Love In Every Bar in zijn geheel bij iedere draaibeurt harder inslaat. Het voelt allemaal zo zacht maar Dalton deelt met zijn donzen kussen rake klappen uit. (Patrick Donders)