The Handsome Family - Last Days Of Wonder
We hadden het over Captain Beefheart (zie recensie Kevn Kinney). Voorbeeld van een artiest die moe werd van het liedjesboek en voortaan gekte de voorrang gaf. Tom Waits maakte die ommekeer ook. Andersom gebeurt ook; artiesten die van de gekte naar het liedje terugggaan. The Handsome Family is zo´n gezelschap. In het gitaarkoffer van Brett en Rennie Sparks zaten altijd kartelrandjes en bizarre visioenen die er bij Buck, Hank en Merle niet in zaten. Onmiskenbaar country, dat wel, maar van een andere planeet, zullen we maar zeggen. Het zou me niet verbazen dat de verhuizing van Chicago naar Albuquerque, ofwel van de sneeuw naar de zon, hun geesten danig ondersteboven heeft gekieperd. Sindsdien zit er meest rust in de liedjes van het echtpaar, dat zo graag doet alsof het knotsgek is. Dat doet het nog immer, laat Last Days Of Wonder horen, vooral in tekstuele zin (helaas ontbreken de teksten bij de cd). Muzikaal gezien zal een countypuritein zich geen dikke buil vallen aan deze plaat. Toegegeven, de afwijking kan niet helemaal onderdrukt worden. Zo zijn enkele primitieve, folkachtige liedjes (These Golden Jewels (met zingende zaag) en mountainsong Hunter Green, met cello en banjo in duet) , een countryrockdeuntje (Our Blue Sky) en een rockmoment (All The Times In Airports), die de countrycadans even onderbreken. De overige negen stuks passen zo in de jukebox van iedere honkytonk, of er moeten lieden aan de bar zitten die zich storen aan de bizarre gedachtenspinsels Rennie Sparks over "love songs sung in airports, garbage dumps, drive-thru windows and shark-infested waters." Op Affter We Shot The Grizzly (gruwelijke titel - ongelooflijk relaxed gitaarspel) gaat dat zo:
after we shot the grizzly
after the airship crashed
after we lossed the compass
after the radio went dead
we shot and ate the horses
we marshed through deadly swamps
and (kan ik niet goed verstaan)
i found a human scull
yes mary, i found a human scull
In een honkytonk in de midwest zal hier wel de doodstraf op staan, maar er blijven nog plekken zat over op de wereld waar de twee culthelden met open armen worden ontvangen. Zoals in huize Ebisch. Ze verdienen wat meer volume, besef ik nu. Op tafel dansen twee vliegen op een snotje. Dat kan geen toeval zijn. (Bart Ebisch).