Boer Zoekt Muziek –
30 jaar Jason Ringenberg

Dertig jaar maakt hij nu muziek waar leven in zit. Letterlijk voor hem en zijn naasten. Figuurlijk voor ons. Bijna vierentwintig jaar kennen wij deze muziek. Vergeef ons de licht sentimentele ondertoon. Wij denken dat deze met hetzelfde leven van doen heeft.

Door Wim & Tonja Boluijt

Een dag voordat Best Tracks And Side Tracks 1979-2007 van Jason Ringenberg in de bus viel bracht de postbode Inflikted. Het prachtige nieuwe album van de broertjes Max en Iggor Cavalera dat op 24 maart zal verschijnen. De broertjes, van Sepulturaroem en Soulflyfaam, de ruzie na lange tijd overwonnen, noemen zich nu Cavalera Conspiracy. Inflikted herbergt harde en furieuze trashmetal. Met melodieuze inslag.

Metal en country. Minachting van beide zijden. Al wordt de soep zelden zo heet gegeten als ze wordt opgediend. Wie The Drams en later ook Shooter Jennings ooit Blue Highways hoorde afsluiten weet wel beter. Toch is er van innige liefde geen sprake.

1986. Jason and the Scorchers brengen Still Standing uit. Geproduceerd door Tom Werman. Een producer van metal. Alternatief muziekland spreekt er schande van. De wilde wereld blijkt niet zo wild als ze zich voordoet. Waar is Terry Manning van Lost and Found gebleven? Dat album verscheen een jaar eerder. Goed, ook hard soms, maar binnen de perken. Waar gras kortgeknipt is en grond immer geharkt. In die dagen immers nog geen Rhino Heavy Metal Box. Nu zo welwillend besproken. Ook door de verguizers van weleer. In onze kleine huisje op het Zeeuwse platteland zorgt Still Standing voor een kleine opwinding. Het is onze kennismaking met Jason Ringenberg en zijn Scorchers. Niet lang daarna wordt opa ziek. Hij ligt in het ziekenhuis en gaat dood. Wij draaien Good Things Come To Those Who Wait.

But good things come to those who wait
Grandpa used to tell me “Son, narrow is the gate!”

Nog altijd raakt het nog altijd in gebruik zijnde afkraken van Still Standing ons diep. Vooroordeel treft niet alleen man en paard. Natuurlijk, de plaat is in zekere zin atypisch voor het oeuvre van Jason Ringenberg. Maar niet wezensvreemd. Niet minder gedreven en overtuigend dan het andere werk. Een vriend uit België stuurt ons dan Fervor. Uit 1983. Ursel Records uit Tongeren zegt de sticker. Op vinyl natuurlijk. Ook met Terry Manning. We leggen later ook de hand op Reckless Country Soul. De heruitgave op Mammoth uit 1996. We glimlachen om Gone, Gone, Gone van Carl Perkins.

That must be my girl, yours don’t look like that

Hier gaan onze oren voor het eerst open. Country? Metal? Rock ‘n’ Roll? Rock ‘n’ Roll! De bron aller opwinding. Vals soms. Klatergoud ook. Namaak wanneer al die Engelse bandjes haar na gaan spelen. The Beatles en The Rolling Stones? Voetnoten in de economische handboeken van de muziekgeschiedenis. Er zal een opleving komen zo voorspellen wij. Een nieuwe Harry Smith zal opstaan. De jaren vijftig en zestig zullen worden samengevat in een Document van Ongekende Weerga. De Rhino Heavy Metal Box is haar Johannes de Doper. Rock ‘n’ roll is een vierkant waarvan de zijden elkaar allemaal raken. Soul. Country. Blues. Rock ‘n’ roll. Jason Ringenberg zingt de hoeken tot cirkel. Engeland is in deze een driehoek. Haar vierkant heet symfonische rock.

Wij groeien op. De kinderen ook. Piepklein zijn ze wanneer Still Standing door het huis schalt. Na Thunder And Fire uit 1989 (met daarop de oerversie van het door Jason Ringenberg met Steve Earle geschreven Bible And A Gun) moeten we weer slikken. Jason Ringenberg heeft een soloplaat gemaakt. One Foot In The Honky Tonk. 1992. Geproduceerd door Jerry Crutchfield. Alsof hij Beëlzebub zelve een vuurtje heeft gegeven voor diens Supersmoker.

Uitverkoop!
Gladde Nashville rotzooi!
Mislukt!

Wij, voor wie honky tonk op dat moment vooral doet denken aan een speelgoedautomerk, vinden het mooi. Try Me van Billy Burnette en Steve Cropper bijvoorbeeld. Of Letter Of Love van Paul Kennerly. Already Burned van Chuck Jones en Chris Waters. Ook Jason Ringenberg lijkt zich niet goed raad te weten met dit album. Toch neemt hij voor Best Tracks And Side Tracks 1979-2007 een nieuwe versie van The Life Of The Party op. Contractuele redenen verhinderen het opnemen van tracks van One Foot In The Honky Tonk op Best Tracks And Side Tracks 1979-2007. Zo hebben critici altijd gelijk.

Na A Blazing Grace (1995) en Clear Impetuous Morning (1996) is het gedaan met Jason and The Scorchers. Het live album Midnight Roads & Stages Seen van twee jaar later valt enigszins tegen.

In 2000 kijken we op. Jason Ringenberg? A Pocketful Of Soul! Onze held blijkt, net als wij, ouder geworden te zijn. Meer afdrukken dan uitdrukken. Meer voet dan getal. For Addie Rose zingt hij. Zijn dochtertje. De zoon van de varkensboer uit Sheffield, Illinois woont nu zelf op een boerderij. Wij kijken elkaar aan en begrijpen plotseling veel beter waarom de muziek van Jason Ringenberg zich hier op het Zeeuwse platteland zo goed tussen klei en zeelucht voegt. Instemmend knikken we als we Trail Of Tears van Guadalcanal Diary ontdekken. Een band die meer mystiek in zich draagt dan R.E.M. (die toch soms wat al te gekunsteld kunstzinnig voor de dag komen). Op All Over Creation (2002) zal Jason Ringenberg Mother Of Earth van The Gun Club opnemen. Weer knikken wij instemmend.

Dan zijn onze kinderen groot. Ze verlaten het huis en wandelen de wereld in. De één met Oasis. De ander met Pink. Het is genoeg, zo weten wij. Het is dan dat Jason Ringenberg ons verrast met de mooiste platen die hij ooit maakt: A Day At The Farm With Farmer Jason (2003) en Rockin’ In The Forest With Farmer Jason (2006). Jason Ringenberg heet nu Farmer Jason. Kinderliedjes in ons kinderloze huis. Wij kijken elkaar aan en glimlachen.

Dertig jaar Jason Ringenberg. Verzameld op Best Tracks And Side Tracks 1979-2007. U zult begrijpen dat u van ons geen op gouden schaaltjes gewogen kritiek kunt verwachten. De man die ons leerde hoe je met vuur kan spelen. Die ernst en liefde voor mens en ding (door hem dachten we weer terug aan de ritten op de Massey Ferguson in onze jeugd) altijd met een knipoog en soms ook met een gulle lach brengt. Die man. Wij luisteren naar de nieuwe versie van Shop It Around. Naar het hilarische duet met Kristi Rose in Lovely Christmas. Naar de übercountryversie van Cappucino Rosie. Naar Who’s Gonna Feed Them Hoggs? van Tom T. Hall en Paradise van John Prine. Naar Moose On The Loose in de extended Webb Wilder outro mix. Voordat we het hoorden konden we reeds een grijns niet onderdrukken. En naar The Sailor’s Eyes.

Soms, op zondagavond, mijmeren we bij bier en wijn. Niet zelden weerklinkt dan iets van Still Standing.

Now the prairie fire burns, consumes my last design
Now the prairie fire burns, consumes my last design
But it can be controlled if the well of love is deep
The wind it blows the curtains as I sit and watch you sleep
If nothing’s lost then nothing’s gained and nothing will stand true
My heart still stands with you

Jason Ringenberg
Best Tracks And Side Tracks 1979-2007
Blue Rose/Sonic Rendezvous

All Rights: Hanx