Gezien: Rowwen Hèze
Waar: Schouwburg Cuijk
Programma: Saus (try-out)
Wanneer: 9 februari

Rowwen Hèze kan nu alle kanten op

Door Bart Ebisch

Ik moest Rowwen Hèze even laten bezinken, zoveel kwam zaterdagavond in Cuijk over me heen. De muziek, helemaal anders dan anders, zo verrukkeluk, met de bijbehorende emoties, die ervaarde ik als vanouds. Uit het veld geslagen. Sms-en, verhalen vertellen, bellen. Ik moest eerst de roes overwinnen, anders kon de toon van dit stukje wel eens overdreven ronkend worden, was mijn gedachte.

Laat ik beginnen met Tren van Enckevort, alias Tren Tsjaikovsky. Als muzikaal leider heeft de voormalige vlaaienbakker uit Sevenum de liedjes compleet overhoop gegooid. Niemand van de band had hij ook maar één seconde rust gegund, dat proefde ik. Riedeltje hier, riedeltje daar, tempowisselingen, van majeur naar mineur, polka wordt walsje - noem maar op. Ga er maar eens aan staan; oefenen op Aswoensdag - daar was carnaval vieren helemaal niks bij.

Over iedere seconde nagedacht en dat moest allemaal in de koppen van de muzikanten naast hem. Erin gehamerd, bedoel ik. Het vertrouwde vijftal, Jack Poels (zang, gitaar), Jan Philipsen (bas), Martín Rongen (drums), Theo Joosten (gitaar, saxofoon, fluit) en Jack Hagens (trompet). Aangevuld met Mo 'Jones (toetsen, wasbord, gitaar), Emil Szarkowicz (klarinet, viool, saxofoon), Hub Boesten (trompet, trombone, tuba), en Pieter Vermeulen (steelgitaar, gitaar), plus het minikoortje Linda Smeets (tevens saxofoon) en Simone Cox (ook percussie).

Een doordachte mix die de mogelijkheden van Rowwen Hèze enorm bleek te verbreden. Americana, polka, chansons, rock, dixieland, het hield maar niet op. Ouwe liedjes nieuw gemaakt. Daarbij een sober decor; een ouwe schuur, met enkele houten kisten. Meer bleek niet nodig. De band maakte de show met Szarkowicz - doen ze in Hilversum niet meer aan scouting? - en 'Jones als komische factor. Af en toe kropen ze met zijn allen wat dichter bij elkaar, of zocht Poels de rand van het podium op om het nog intiemer te maken.

Om de titel van de show te begrijpen - Saus - moet je iets snappen van het Limburgse taalgevoel. Jongens uit het zuiden, from the south - ofwel from de saus, een kleine woordspeling. Saus ook bedoeld als lekkernij, een smeuïge verpakking, de Tsjaikovsky-factor.

De tweede helft liet dezelfde garnituur horen, alleen met een andere aankleding. De schuur maakte plaats voor een dia-achtergrond met afwisselend beelden van een tak in bloei, de maan en de zon. Als symbool van hun reis tien jaar geleden naar Amerika. Eerder gedaan en daarom te gemakkelijk gekozen, maar het werkte wel, getuige de uitbundige reacties van het publiek. Poels deed enkele dingetjes solo, Linda Smeets zag tijdens een romantische vertolking van De Moan haar zangsolo beloond met een uitbundig applaus en langzamerhand werd toegewerkt naar een Limburgse gelulfinale, inclusief twee toegiften, om de theatertitel nog meer cachet te geven.

Op de website van Rowwen Hèze zegt Tren Tsjaikovsky: “Ditmaal geen theater met liedjes, maar de liedjes op zijn mooist in het theater.” Dat maakte Rowwen Hèze volledig waar. Maar met iets meer aandacht voor de verhaaltjes tussendoor en nog wat extra capriolen van de gangmakers Mo 'Jones en Emil Szarkowicz -en dit was echt een compleet ronkend stukje geworden.

(Hanx-saustip: Sjpeksaus, bereid op wijze van Lies van Kate Pietje)

All Rights: Hanx