Nog geen plaat uit, en toch spelen op hét popfestival voor jong talent, Noorderslag. Het overkwam Sandusky uit Midden-Limburg.
GRABBELTON VAN STIJLEN
BRENGT
SANDUSKY NAAR NOORDERSLAG
Het moest er eens van komen. In muziekcafé Tom Tom in Heythuysen stromen liefhebbers van country- en popmuziek al jaren regelmatig samen. Als uit die ontmoetingen niet eens een keer een bandje rolt?
Dat gebeurde dus, in maart 1998. Een groepje jongens uit Roggel en Heythuysen besluit na een muziekavondje Tom Tom zelf de elektrische gitaren om te hangen. Een beetje in de stijl van de lokaliteit - thuishaven vooral van singer-songwriters en rootsbands - spelen ze ouderwetse countrymuziek. Maar al gauw, er vinden enkele bandwisselingen plaats, wordt de toon harder. En ze noemen zich Sandusky, naar een liedje van de beeldbepalende countryrockformatie van weleer, Uncle Tupelo.
Zanger/gitarist Luc Dings, die de meeste liedjes schrijft: "Tearjerkers wilden we spelen, in de stijl van Merle Haggard en George Jones. Onze eigen jeugdinvloeden konden we echter niet onderdrukken. Dus kwam er garagerock bij, en blues.'
En zo klinken Dings, Mathijs Peeters (gitaar/zang), Bob van Heur (mondharmonica/samples), Guido Vestjens (bas) en Wouter Smeets (drums) dan ook op hun demo-cd van een jaar geleden. Zeg maar als een kruising tussen de pure country van Hank Williams, de ruige garagerock van The Seeds en de dampende blues van The Red Devils. Met als extraatje vreemde samples, die hun ruige muziek laat passen in de moderne tijd.
'Ondanks de grabbelton van stijlen klinkt Sandusky toch als een geheel. Pakkende refreinen, slimme slidegitaren en een flinke dosis enthousiasme', schrijft muziekblad Fret lovend over de 'demo van de week' (KRO-radioprogramma Leidsekade Live). Sandusky wint een talentenjacht in Utrecht en haalt de finale van de Limburgse Pinkpop-voorronde Nu Of Nooit.
"Zo raakt je naam bekend in het podiumcircuit', zegt songschrijver Dings. "We hebben inmiddels in De Melkweg gespeeld in Amsterdam. Ik geloof dat de programmeur van De Melkweg, John van Luijn, onze naam heeft laten vallen bij Noorderslag. Een band viel weg; wij mogen die plaats innemen.'
Sandusky heeft het afgelopen jaar gespeeld van Maastricht tot Groningen en van Amsterdam tot Nijmegen. Zo verzorgde de band het voorprogramma van de Amerikaanse countryrockbands Slobberbone en Drive By Truckers en de beloftevolle gitaarband Ikara Colt uit Engeland.
"Natuurlijk steek je daar iets van op. Bijvoorbeeld van de professionaliteit van Slobberbone. Hoe gedisciplineerd en snel die een soundcheck kunnen doen. Een en al werkethiek. De jongens van Drive By Truckers pakken dat anders aan. Die drinken en blowen liever op tournee. Dat vergt veel. In Zwolle, vlak voor het eind van de tournee, stonden ze echt op hun laatste benen.'
Dings levert teksten en muziek aan, soms complete liedjes, soms flarden die tijdens de vaste oefenmiddag op zaterdag door de band verder worden uitgewerkt. "Waar de teksten over gaan? Dat varieert. Ik kan een liedje maken over een apart figuur bij Tom Tom, over jeugdherinneringen, maar ook over de verschrikkelijke toestanden rond de verkiezingen vorig jaar. Het kan ook heel persoonlijk zijn.Een tijdje heb ik gewerkt in een magazijn. Ik moest weg. De frustraties daarover heb ik verwerkt in meerdere liedjes.'
Na Noorderslag moet het écht gaan gebeuren; de opnamen van de debuut-cd. Van het geld van de gewonnen talentenjacht in Utrecht zijn onlangs enkele liedjes opgenomen. Daar komen nieuwe versies bij van de eerste demo en splinternieuw materiaal waar aan wordt gewerkt.
"We proberen onderdak te zoeken bij een platenmaatschappij. Als dat niet lukt brengen we de plaat zelf uit.' Dings gelooft niet in het katapult-effect van Noorderslag; dat na het optreden morgenavond een platenjongen met een vet contract op ze afkomt. "Gezien de malaise in de platenwereld verwacht ik eerlijk gezegd verder helemaal niets van Noorderslag.'
Niet dat Sandusky geen dromen koestert. "Het liedje Sandusky van Uncle Tupelo is genoemd naar een stadje in Ohio, Verenigde Staten. Daar willen we ooit een keertje spelen. We hebben het er met de bandleden van Slobberbone over gehad. Die zijn er ooit geweest. Een industriestadje, niks aan, zeiden ze, niks te beleven. Een shitty town, hahaha.'
DAGBLAD DE LIMBURGER, JANUARI 2003
