Steve Dawson – In Het Voetspoor Op Nieuwe Wegen
In alle stilte is Black Hen Music uitgegroeid tot één van de meer bijzondere labels in Canada. Dat is ook Rounder niet ontgaan, zij doen sinds kort de distributie in Europa en de UK. Tijd voor een gesprek met Steve Dawson, de man achter het label. Kunnen we tegelijk nog eens aandacht schenken aan We Belong To The Golden Coast, zijn prachtalbum uit 2005.
Door Wim Boluijt
Wim Boluijt. Waar kom je vandaan?
Steve Dawson. Ik ben geboren en getogen in Vancouver. Net als mijn ouders, al komen die oorspronkelijk uit Schotland.
WB. Is deze plaats (nog) te horen in je muziek?
SD. Ik geloof niet dat deze regio nu direct terug te horen is in mijn muziek. Ik probeer tenslotte muziek te maken die min of meer tussen de kieren van de diverse genres en de geluiden van specifieke tijden en plaatsen glipt.
WB. Ben je getrouwd? Kinderen?
SD. We hebben een dochter van elf maanden.
WB. Ben je fulltime muzikant? Of heb je er nog ander werk naast?
SD. Fulltime. Ik treed veel op met diverse bands en met mijn eigen band. Verder doe ik ook veel solo optredens en ben ik zowat de helft van al mijn tijd kwijt aan het in de studio zitten en produceren.
WB. Wie reken je, vroeger en nu, tot je muzikale invloeden?
SD. Als het om produceren gaat moet ik Jon Brion, Daniel Lanois, Mitchell Froom en Brian Wilson noemen. Waar het gitaarspelen en liedjes schrijven betreft heb ik grote bewondering voor mensen als Ry Cooder, The Mississippi Sheiks, Greg Leisz, Kelly Joe Phelps, Jimi Hendrix, Thelonius Monk, Sol Hoopii, Bob Dylan, The Band, Van Dyke Parks, Chris Whitley, Woody Guthrie, Buck Owens en vele anderen. Onlangs nog raakte ik zeer onder de indruk van de laatste releases van M Ward en Sufjan Stevens.
WB. Waarom ben je Black Hen Music begonnen? Een verrassend veelzijdig label trouwens. Oosterse invloeden, blues van voor de oorlog, jazz, country, alles is te horen.
SD. Ja, we houden van die mengeling en proberen zoveel mogelijk verschillende muziek uit te brengen. Maar meestal gebeurt dit omdat de muziek die mij raakt en die ik daardoor ook graag wil maken, toch altijd behoorlijk divers van karakter is. De ene dag kan ik een singer/songwriter zijn terwijl ik de volgende dag werk aan een avant-garde jazz project. Je zou kunnen zeggen dat we ons in het algemeen toeleggen op ‘rootsmuziek’. Wat dat ook mag betekenen. Black Hen Music is ontstaan omdat ik een manier zocht om mijn eigen muziek uit te brengen. Daarom was het gedurende een jaar of zeven feitelijk niet meer dan een postbus. Tot het drukker en drukker werd en er steeds meer artiesten bij betrokken raakten. We hebben er nu ongeveer twintig op het label.
WB. Hoe gaat het nu met het label? Veel nieuwe releases? Produceer je ze allemaal zelf?
SD. Nee, niet allemaal, maar zeker wel de helft. We proberen zo’n zes tot acht albums per jaar uit te brengen. Waaronder een compilatie. Zojuist hebben we een deal met Rounder gesloten over de distributie in Europa, dus eigenlijk mag je wel zeggen dat het goed gaat. We’re busy, and our house is overflowing with CD’s, so I guess it’s all going great!
WB. We Belong To The Golden Coast, je album uit 2005, is hier bepaald over het hoofd gezien. Verwijs je met de titel naar Hawaï? Je hebt het album tenslotte verdeeld in drie delen die elk een Hawaïaans liedje bevatten.
SD. The Gold Coast is afkomstig uit een boek van Kafka. Ik weet niet waarnaar het verwijst. Er is een Gold Coast in Hawaï, maar ook in Afrika en Australië. Er is dus niet direct één verband te leggen. Dat spreekt me aan. De Hawaïaanse invloed hoor je op heel het album. Ik ben zeer geïnspireerd geraakt door de muziek uit Hawaï, in het bijzonder die muziek die van 1927 tot 1935 daar werd gemaakt. Daarna wordt het allemaal wat gladjes. Maar juist in die tijd kon je de muziek vergelijken met wat er in de Hot Club in Frankrijk door mensen als Django Reinhardt en Stéphane Grappelli werd gespeeld. Alleen wordt het gespeeld op slidegitaren en ukeleles. Ik koos voor één klassiek Hawaïaans stuk, Patches, nam een Irving Berlin standard op en vertolkte die in de Hawaïaanse stijl, Orange Grove In California. En schreef één stuk zelf, Red Sand Serenade. Ook in die stijl. Elk van de drie delen van het album bevat nu zo’n stuk.
WB. Bijzonder is Angeline, een liedje over de vrouw van Blind Willie Johnson? Is het moeilijk om net zoals hij te spelen?
SD. Ik hou van Blind Willie Johnson. Dat liedje is geschreven op basis van stukjes uit zijn levensverhaal. Er zit niet echt een verhaallijn in of zo, het zijn gebeurtenissen uit zijn leven, bezien door de ogen van zijn vrouw. Ik probeer niet zoals hij te spelen in dit liedje maar mijn gitaar is wel gestemd in de stemming die hij ook altijd gebruikte, dus er is wel een overeenkomst met zijn spel.
WB. Chris Gestrin lijkt zeer belangrijk voor zowel Black Hen Music in het algemeen als voor We Belong To The Golden Coast in het bijzonder. Zijn orgels zijn een bron van verrassing, telkens weer.
SD. Chris is my secret weapon. Hij speelt op alles wat ik maak. Hij heeft veel meer een jazz-achtergrond dan ik en is één van de beste jazzpianisten van Canada. Als ik het hem vraag speelt hij met evenveel plezier simpel en hij slaagt er altijd weer in om de juiste bijdrage aan de opname te leveren. Hij heeft heel veel oude, bijzondere keyboards en orgels. Ik heb er ook een aantal zodat we er samen wel vijftig hebben. Ik gebruik hem op elk album dat ik de laatste vijf jaar heb gemaakt.
WB. Waarom heb je gekozen voor de twee liedjes van de Mississippi Sheiks (World Gone Wrong en Living In A Strain)? Gaat het bij hen ook, net als bij Blind Willie Johnson, om hun leven? Spelen, arm blijven en tenslotte weer terugkeren naar de boerderij?
SD. Ik hou van ze. Het is misschien wel mijn favoriete band. Ik weet dat het raar klinkt, maar ik hou van elk liedje dat ze hebben geschreven. Daarnaast schreven ze ook nog eens veel echt goede liedjes! Verbluffend opgenomen ook. Zo eenvoudig maar tegelijk ook elegant en totaal niet te vergelijken met wat dan ook uit die tijd. Ik ben nu bezig de laatste hand te leggen aan mijn nieuwe album en er staat weer een liedje van The Mississippi Sheiks op!
WB. Je hebt het heel druk met de muziek. Heb je ook nog tijd voor de andere kunsten? Boeken of schilderijen?
SD. Bij vlagen, maar nooit consistent. Ik lees graag romans als ik er de tijd voor heb. De laatste tijd heb ik veel biografieën van muzikanten gelezen. Zoals Levon Helm’s This Wheel’s On Fire en You Just Fight For Your Life. Dat laatste gaat over de geboorte van de free jazz. Excellent, beide boeken!
WB. We Belong To The Golden Coast is een prachtig album, maar het raakt me toch vooral vanwege de oprechte liefde voor de oude, tijdloze muziek en haar muzikanten. Jij draagt hun vlam voort. Het is deze passie die het album werkelijk groot maakt. Ben je van plan om meer van dit soort muziek te maken?
SD. Zo’n zelfde plaat zal ik niet meer maken, maar het blijft een altijd maar voortdurende reis. Ik heb net twee albums afgemaakt die snel na elkaar zullen worden uitgebracht. Het eerste gaat verder waar We Belong To The Golden Coast is gestopt. Wat blues, wat Hawaïaanse muziek en mijn eigen werk. Het tweede album bevat alleen maar instrumentale pedal-steelstukken, het is werkelijk heel anders. Ik heb een tijdje pedal steel gestudeerd bij Greg Leisz, één van mijn favoriete muzikanten. Dit project is de uitkomst van jaren hard werken, leren een nieuw instrument te bespelen en er muziek voor schrijven. Ik heb beide albums tegelijkertijd opgenomen. Het was wel veel, maar ik had een geweldige band tot mijn beschikking. Chris Gestrin, Keith Lowe op bas en Scott Amendola op drums. Wat een muzikant, die laatste! Ik ontmoette hem een paar jaar geleden toen hij voor Kelly Joe Phelps speelde. We namen toen Slingshot Professionals op.
WB. Vertel eens over Clayton Rooke’s hermit crab?
SD. Clayton Rooke is de zoon van Don Rooke, de grote slide-speler van The Henrys. Ik was bij hem op bezoek toen zijn zoon uit school kwam en twee hermit crabs bij zich had. Hij liet ze los in de keuken en toen vroeg Don naar hun namen. Clayton zei dat de ene Trouble heette en de andere Trouble On The Run. Grappige namen. I thought I’d name a song after it.
WB. Toekomstplannen? Nederland?
SD. Nu al onze nieuwe releases uitkomen op Rounder zijn de banden met Nederland behoorlijk aangehaald. Ik ben een paar keer in de UK geweest en ook wel in Oost-Europa, maar veel minder in West-Europa. Ik hoop dat ik er samen met de band in 2008 kan komen spelen.
Black Hen Music: http://www.blackhenmusic.com/
Mississippi Sheiks: http://profile.myspace.com/index.cfm?fuseaction=user.viewprofile&friendID=75286057
