Ben Weaver – Weave Me The Sunshine
Peter Yarrow schreef ooit een prachtig liedje. Weave me the sunshine out of the falling rain. Ik denk het in mijn oren als ik aan Ben Weaver denk. Steeds opnieuw. Klankassociatie. Zeker. Maar ook omdat zon en regen zo’n grote rol spelen in de muziek en poëzie van Ben Weaver. Zijn vorig jaar verschenen Paper Sky is een prachtig album dat alweer vergeten lijkt. Onlangs verscheen Weaver’s eerste dichtbundel. Hand-Me-Downs Can Be Haunted. Terwijl deze zomer zijn volgende album, waarschijnlijk The Axe In The Oak getiteld, zal gaan verschijnen. Opnieuw opgenomen met Brian Deck. Voor het grootste deel geschreven in Berlijn en met nog meer melodie en elektronica dan voorheen. Tijd voor vragen met Drie Dingen In Gedachten & Een Eerste Vraag met meerdere vragen.
Door Wim Boluijt
Eerste Vraag
Hoe gaat het met je deze dagen?
Het gaat goed, ik ben druk bezig.
Waar ben je momenteel mee bezig dan?
Op dit moment zit ik in Melbourne en geniet ik van het uitzicht van mijn hotelkamer op de twintigste verdieping. Het is wat mistig en de mensen beneden gaan door de straten op weg naar hun werk.
Woon je nog in Saint Paul?
Ja, ik woon nog steeds in St. Paul, als ik thuis ben.
Wat zal je land, Amerika, veranderen, de verkiezingen of de economische crisis? Of beide?
Ik ben van mening dat landen slechts de manifestatie op grotere schaal zijn van de mensen die hen bewonen. Dat zijn dus in feite alle mensen en ik geloof dat de meeste mensen eigenlijk nauwelijks veranderen. Het beste dat iedereen kan doen is het eigen leven vormgeven met de eigen moraal en ideeën, terwijl ondertussen de anderen met ware vriendelijkheid, mededogen en respect worden behandeld. Al het andere, vooral verandering, behoort tot de wonderen, die verwelkom ik graag maar ik ga niet op ze zitten wachten.
Paper Sky
Hoe kwam Brian Deck op je pad? Het lijkt me dat hij de eerste is die je muziek en woorden werkelijk vleugels gaf. Zelfs gebroken vleugels. Indien nodig.
Een paar vrienden van me hadden met hem gewerkt en waren zeer over hem te spreken. We ontmoeten elkaar en bespraken vervolgens onze muzikale filosofieën. Het bleek al snel dat die zeer wel bij elkaar pasten. Brian heeft grote waardering voor de elektronische aspecten van de productie waarmee ik wat meer mee wilde experimenteren. Hij doorgrondt hun werking.
Had je deze liedjes toen al? Of schreef je ze met Brian Deck in gedachten? Ze kennen een zekere lichtheid terwijl ze tegelijk de diepe onderstroom kennen die je vorige liedjes kenmerken. Het lijkt alsof het de beste zijn die je tot nu toe hebt geschreven?!
De meeste liedjes zijn geschreven voordat ik de studio in ging. Zelfs voordat Brian en ik elkaar hadden ontmoet. Toen we begonnen met opnemen had ik nauwelijks of geen weet van zijn vroegere werk zodat onze relatie en werkwijze eigenlijk als vanzelf uit de liedjes voortvloeide. Een paar liedjes, zoals Rain Leaves Smoke en Whatever You Want To Haunt You zijn in de studio geschreven, of eigenlijk in mijn kamer, na een dag hard werken. Beide liedjes schreef ik in een avond en de daarop volgende ochtend nam ik ze dan op. Ik hou ervan om zo te werken. It is absolutley immediate.
Birds. Fish. Sky. Water. Black(ness). Wind. Rain. Wings. Dat zijn de woorden die Paper Sky recht doen. Meer woede dan in The Unelected hoorde ik nog niet van je. Een protestliedje? Verwarring veroorzaakt door de wereld waarin we leven. Maar geen wanhoop. Het klinkt als de laatste bladzijden van The Road van Cormac McCarthy. Iets ongeziens, vooralsnog. Ik kan er eigenlijk geen woorden voor vinden. Dat lijkt me goed.
Dieren zijn erg belangrijk voor me. Ik hou van ze. Meestal voel ik me een dier. They spend more time being silent than we humans do, and therefore are wary of our ways, I think. Dat gevoel heb ik vaak wanneer ik de straat opga en me in de massa begeef. Ik zit liever in een boom of in een bosje alles te bekijken. Wat The Unelected betreft: ik was in mijn kelder wat aan het rommelen met mijn Wurlitzer toen de eerste regel plotseling opdook. Toen begon ik me voor te stellen hoe ik zou gaan zeggen wat ik wilde gaan zeggen zonder te preken. Alles afschilderen zoals ik het zie. Over het algemeen heb ik het niet zo op protestliedjes, tenzij ze tijdloos zijn, zoals Masters of War. Kunst moet tijdloos zijn wil ze groot kunnen zijn. Wanneer een liedje teveel gebonden is aan een bepaalde tijd door specifieke namen dan heeft het een korte levensduur. Ik geloof dat zoiets niet strookt met het wezen van de kunst. Als iedereen weet dat het liedje over de tijd gaat waarin het geschreven werd maar de relevantie ervan is vijftig jaar later nog net zo groot, dan heb je werkelijk een protestliedje van grote waarde. En een corrupte regering. Ik ben er niet van overtuigd dat The Unelected tijdloos is en ik weet dat het geen grote kunst is, maar het was een experiment en het kwam als vanzelf. Bijna had ik het niet op de plaat gezet, totdat ik me realiseerde dat ik ook die kant van me wilde tonen, laten zien hoe ik me hieronder voel.
Jeffrey Lee Pierce. Hij zit in Surrealism + Blues. Het deed me denken aan zijn prachtige woorden. We can fuck forever but you will never get my soul. Wat betekent hij en zijn werk voor jou? Je zingt hem tot op het bot tot leven met deze woorden: I don’t want you to fuck me. I want you to blow me away. Dichterbij komen kan bijna niet, zo lijkt het.
Jeffrey Lee Pierce is tenslotte surrealisme en blues. Eigenlijk weet ik niet zoveel van hem, levensfeiten en zo, maar er is iets van wilde waarde dat door alles wat hij gemaakt heeft heen klinkt en dat me totaal overrompelt. Hij was zo primitief in de wijze waarop hij zich met zijn kunst uitdrukte. De wijze waarop het door hem heen tot stand kwam en daarna voor ieder ander overbleef. Als een kruik vol pis die op de raamlijst in het zonlicht staat.
Just One More – A Musical Tribute To Larry Brown
Nam Here’s To My Disgrace van het Larry Brown tribute op tijdens de het opnemen van Paper Sky? Waarom koos je juist voor dit liedje? Singing a pretty song to an ugly world. Waar heb je de schrijver Larry Brown ooit ontmoet? Zijn jullie samen op tournee geweest? Wat is er zo bijzonder aan zijn boeken?
Ja, toen nam ik het op. Ik had het geschreven nadat Larry was overleden. Ik had zitten kijken naar de Big Bad Love film die Arlis Howard en Debra Winger hadden gemaakt. Gebaseerd op Larry’s gelijknamige boek met korte verhalen. Er is een scene waarin Larry in een doodskist ligt, dan gaat hij rechtop zitten en zegt “Take the highway, boy.” Ik dacht, daar moet ik iets mee doen, dus ging ik naar beneden en schreef het liedje. Toen we de plaat aan het mixen waren werd ik gevraagd om een liedje bij te dragen aan het tribute album. Ik dacht direct aan Here’s To My Disgrace. Dus besloot ik het aan Larry te geven in plaats van het op mijn eigen album te zetten. Ik ontmoette Larry in 2002, geloof ik. We begonnen elkaar brieven te schrijven totdat ik hem in Oxford in levende lijve zag terwijl ik op tournee was. I think the greatest part about his work is the utter honestly and compassion that it upholds for all humanity.
Hand-Me-Downs Can Be Haunted
Hand-Me-Downs Can Be Haunted is een boekje met gedichten en tekeningen van jouw hand. Is dit je eerste boek? Wat maakt een liedje een liedje en een gedicht een gedicht? Ga je meer schrijven? Een roman? Zal de muziek voor jou, een man van woorden toch, uiteindelijk genoeg zijn?
Dit is mijn eerste boek. Het is eigenlijk een experiment. Ik wilde zien of ik het wel kon maken en wat mijn gevoel zou zijn bij het resultaat. Het is goed gelukt, het boek is zelfs aan z’n derde druk toe. En dat is meer dan ik ooit had durven hopen. I think a poem is the song that keeps the music within the words. Ik werk nu aan een ander boek. Dit zal langer zijn, min of meer een concept. Het zal In Her Bedroom gaan heten. Of ik een roman in me heb? Ik weet het niet. Kortgeleden schreef ik wel een kort verhaal voor een verzameling verhalen door liedjesschrijvers die ook fictie schrijven. Het is nogal wat om te denken dat als je liedjes kan schrijven je ook in staat bent om fictie te schrijven. Wat mij betreft zijn poëzie en muziek elkaars gelijken omdat je in de liedjes kunt terugvallen op de muziek en in de poëzie heb je in zo’n geval de abstractie. Dat ligt bij fictie anders. Als het niet in de woorden zit, is het er gewoonweg niet. I think fiction is the greatest challenge.
Wie heb je onlangs nog gelezen?
Recent heb ik werk gelezen van Jack Gilbert, James Salter, Mark Helprin en Li-Young Lee.
Las u hem ook, die zin? I think a poem is the song that keeps the music within the words. Om even stil van te worden. Om even stil bij te staan ook. Naast me ligt Hand-Me-Downs Can Be Haunted. Ik blader wat in dit fraaie, met liefde gemaakte boekje.
When you can see the light between her legs
--------------------------------------------
At sunset two dogs where chasing each other’s tails in the sand
I thought if they kept at it long enough
they might turn into butter milk
When you stood between me and those dogs
I could see the other end of the beach through your legs
When I was 14 my uncle told me something about girls like you
and even now i have not forgotten it.
http://www.benweaver.net/
