PASSPORT - 20: DAVID WOLFENBERGER

David Wolfenberger ’s nieuwe cd heet Portrait Of Narcissus. David Wolfenberger. Eigenlijk kan hij niet beter beschreven worden dan door de twee verwijzingen op zijn website. Thomas Merton en Hunter S. Thompson. De introspectieve monnik en de flamboyante Gonzo-journalist. Een tegenstelling die geen tegenstelling blijkt en zich uiteindelijk ontpopt als de twee kanten van het zoeken naar de onderste steen. De ene kant is contemplatie terwijl je de andere als beleven zou kunnen omschrijven. Het kan zijn dat u nu al afgehaakt bent. Dat is niet erg, hoewel het wel te betreuren valt. Want als dit u tegenstaat wordt het bepaald niet eenvoudig om de diepte in de muziek van Wolfenberger te peilen. Al wordt de soep niet zo heet gegeten als ze hier aanvankelijk werd opgediend. Want David Wolfenberger is voor alles een man van liedjes. Een muzikant ook die uitstekend uit de voeten kan met allerhande instrumenten. Portrait Of Narcissus is zijn derde album en werd geproduceerd door Kilgore Trout. Eerder maakte hij deel uit van The Marshwiggles. En een paar jaar geleden was hij als Creekdipper op pad met Victoria Williams en Mark Olson. Het schilderij op Portrait Of Narcissus (let op de knipoog in deze titel) werd geschilderd door Williams, die hier en daar ook meezingt. Net als Michelle Shocked. Wolfenberger’s stem doet soms denken aan die van Ron Sexsmith. Maar waar deze altijd over het fietspad fietst, kiest Wolfenberger niet zelden de berm of een bospaadje. Hij is wat excentrieker misschien, minder keurig. Prachtig spelen de mannen en vrouwen op Portrait Of Narcissus (vooral drummer Joshua Seurkamp), maar het is toch geen album dat je even tot je neemt. Daarvoor zijn Wolfenberger’s teksten te belangrijk. En zijn de liedjes te gelaagd. Na enige groei beginnen ze zich voor te stellen. Something’s Got To Give bijvoorbeeld. Een dialoog tussen twee handen, waarbij de ene de andere verwijt dat hij het lichaam in het verderf zal storten. Ook is er de ontmoeting met een zwervende vrouw op een parkeerplaats in Parking Lot Martyrs. In Ferris Wheel denkt een ter dood veroordeelde zonder wrok terug aan vroeger. It’s so hard to convince me that I ever was never alone. Het is een Sad, Lonely, Rotten World maar gelukkig zijn er Vespa Girls. Tussen de strekking van deze twee liedjes beweegt zich het muzikale mededogen van Wolfenberger. Hoewel, muzikaal? Eind januari organiseerde hij in Cincinatti het John Lennon Tribute. Twaalf liedjesschrijvers die liedjes van Lennon speelden. De $800 ging naar het Foster Children Enrichment Council. Het is geen toeval dat David Wolfenberger zijn band de Foster Children noemt. Portrait Of Narcissus. Ik kan er nog veel meer over zeggen. En dat zegt veel. Het is niet uitgesloten dat deze plaat uit gaat groeien tot één van de besten van dit jaar. (Wim Boluijt)

Meer dan reden genoeg om dit vat vol tegenstellingen eens om zijn Passport te vragen. Wolfenberger blijkt, naast een uitstekend songwriter, ook nog eens erg geestig te zijn.

1. What's in the name/what's in the title?

What's in my name is a whole lot more syllabels than most Americans are used to. I would love to play at the White House just to hear President Bush distill my whole name down to one and a half syllabels.

2. What's your first musical memory?

My first musical memory is a very abstract siren song emanating from the cornfields behind our house. I remember Elton John's version of Lucy In The Sky With Diamonds being played to death on WLS (the only music station we could get in the little town we lived). I pity the poor people living next to the transmission tower in Chicago because we got it loud and clear nearly 200 miles south. I loved it.

3. First cd/lp you bought?

I rarely bought. I often "borrowed" from my older brother. I bought "Short People" by Randy Newman. That might have been the first.

4. At which moment did you decide that your music had to be heard?

I don't know that I ever did decide that. It just happened and here I am all these years later a slave to my own ego. Unlike most performers I don't like to perform. I like to write songs and float them out there. It just so happens the best way to do that is to perform. I love the communion of being in a band and there is certainly something to be said for the addicting jolt of magic brain chemistry involved when you know you are connecting with a room full of people just standing up there with the words and a tune. It transcends normal human connection.

5. What was the biggest musical step you took so far?

Stepping into a van for a few years with the Creekdippers playing mostly instruments I wouldn't consider my first. That was certainly the weirdest and most likely when I stretched myself the farthest as a musician. I played every instrument but the guitar and it was
wonderful. There were no rehearsals, no set-lists and no scripted arrangements. By the end of it we were communicating seemingly unconsciously. There is something to be said for playing every night together, sleeping in the same rooms, eating every meal together, sitting in a van, train or plane all day together. It affects the music when you let it. Most people don't let it. Most people also would kill each other after about a month. We got along great though.

6. Biggest wish?
I wish I had a nickel for everytime I wished for something.

7. Best concert you ever saw?
I must say that in 1990 I went with a friend to see a little known band called "Phish" play for a couple hundred people in Cincinnati and I just stood there in slack-jawed wonder at what they were doing. But Larry Norman was the best concert I ever saw. It went on for four hours and I think he probably played a total of 10 songs. The rest was just him sitting and talking. He held us all spellbound through the entire night. He is kind of like Utah Phillips meets Leon Russel at a tent revival.

8. Who would you chose to sing "Love Hurts" with (and you can't ask for Emmylou)?

Dorothy Love Coates . I had never heard her and I got a tape from the library and listened to it over and over again until I finally had to return it. Those songs moved me like very few things have in my entire life. That week I came across her obituary somewhere. I found that my adoration put me in some pretty good company. Her resolve was true. She would never sing such a thing as "Love Hurts" not without testifying for Jesus in the middle. But it was no show and she nearly lost her career when she refused to stop supporting the civil rights movement and speaking out against the vietnam war. What a voice! James Brown, Little Richard and many more copied her style and presence.

9. It's the end of the world and everybody knows it and they ask you to sing one more song for the whole wide world ! Which one are going to pick?

Ooh I have some songs for that. None that anyone has heard except my wife who tells me to shut the door when I sing them.

10. What's up for the next couple of months?

The next couple months will be mostly consumed with preparations for the arrival of our first child this Summer.

www.bluejordan.com/david

Lees hier Passport 19: Mark Huff

All Rights: Hanx